Zojuist wist meneer Krol me te vertellen dat de winter meteorologisch gezien nog lang niet is afgelopen.

Alsof ik niet allang wist dat lente pas op 21 maart begint. Alsof ik zelf nog niet had bedacht dat het nog bijna drie maanden lang winter zal zijn.

En dus ook nog drie maanden lang kans op dat ijskoude witte spul daarbuiten.

Terwijl ik toch ook de schoonheid van sneeuw kan zien, heus.
Op de momenten dan dat ik niet voor de zoveelste keer mijn autoruiten sta te krabben, mijn losgelaten tenen weer bij elkaar zoek in mijn laarzen of een teckel sta uit te graven.

Want dat vind ik namelijk het nadeel aan sneeuw.
Je kunt niet zomaar op pad. Sneeuw vergt nogal wat precisie in je planning. En laat dat nou niet altijd mijn sterkste kant zijn.

Sta je buiten met twee aangelijnde honden die hoognodig moeten en op het moment dat je de eerste stap in de sneeuw zet, weet je : “Shit…verkeerde schoenen.” Vervolgens loop je de rest van de wandeling een beetje genant te schuifelen en al foeterend twee enthousiaste honden te temperen in de hoop dat je geen schuiver maakt.

De mooiste sneeuwmomenten zijn eigenlijk als je niet hoeft te werken. Want dan hoef je namelijk niet ineens een hele planning te maken. Dan hoef je bijvoorbeeld niet ’s ochtends vroeg in alle duisternis bewegende bergen sneeuw te onderzoeken op vermiste, dan wel gestrande teckels. Of eerder op te staan omdat het zo’n eeuwigheid duurt voordat je al die klonten sneeuw van die korte pootjes geplukt hebt.

Sneeuw is mooi hoor, maar nog drie maanden ?!
Meneer Krol, mag alstublieft de zon weer aan ?

Stel nou dat Josef en Maria in deze tijd hadden geleefd.........

Briljant.

Gisteren was het weer een heuglijke dag voor de rasechte Bourgondiërs onder ons.

Het Vriendje heeft namelijk ooit van collega’s een bierobligatie cadeau gekregen. 
In ere houden zeg ik, dat soort collega's.

En het mooie van deze obligatie is, dat ze de rente ervan in natura uitbetalen. In bier welteverstaan.

En wat voor bier !
Want, oh wat jammer is het, als je bij zo’n uitje de BOB bent.
En dat lot was ondergetekende te beurt gevallen.

In dit geval wel zo eerlijk, want het Vriendje had de obligatie cadeau gekregen en is van ons tweeën eigenlijk ook de grootste bierliefhebber.
De uitbetaling vond net als vorig jaar plaats op de eigen locatie van Museumbrouwerij de Roos in Hilvarenbeek.

Aan Bourgondiërs geen gebrek daar gisteren op die gezellige zolder.
Aan speciaalbieren trouwens ook niet, want de verschillende tapkranen stroomden rijkelijk met het goudkleurige vocht.

Er was muziek die precies bij de sfeer paste en er kwamen lekkere hapjes rond. In een uitzonderlijk geval zelfs één dampende kom snert, waar we de gastheer – in dit geval een collega van het Vriendje – meer dan erkentelijk voor waren.

Te horen aan het aantal uitgegeven obligaties draait de brouwerij trouwens verdienstelijk, dus derhalve zijn we meteen maar een lobby begonnen om Hilvarenbeek van een fatsoenlijk NS-station te voorzien.

Want in dat geval is de weg naar huis namelijk gewoon één lange rechte weg, waarbij je zelf niet eens hoeft te sturen. Stel dát je dan eens een keer al dan niet bewust beschonken zou willen worden.

Eigenlijk moet ik hoognodig naar de kapper.
De bad hair days stapelen zich op en de vrieskou maakt er ook al niet beter op.

Feitelijk kan ik zeggen dat ik gewoon mijn krullen terug wil en dus moet de schaar erin. Fris, vrolijk en springerig moet het weer worden.

Ik ben er echter een ster in om smoezen te bedenken om zo’n bezoekje aan de kapper uit te stellen.

Ten eerste : te druk.
Ik vind dat zelf altijd best een gangbaar argument. Zeggen dat je het te druk hebt, is namelijk altijd erg makkelijk. Behoeft weinig uitleg aan anderen ook, want het is herkenbaar.
Maar eigenlijk is het natuurlijk gewoon uitstelgedrag.

Dat komt namelijk : ik ga altijd met een tweeslachtig gevoel op pad richting de kapper. Er is bijvoorbeeld die eeuwige angst dat ze het te kort knippen.

Ik heb weleens geprobeerd op dringende toon te zeggen :
“Niet te kort hè?!”
“Nee hoor, alleen de puntjes”, is dan meestal het standaard antwoord.

En tóch gebeurt het dan dat je daarna vertwijfeld tussen rondvliegende plukken haar zit, die het formaat puntje zelfs niet benaderen.

Verder lukt het me ook zelden om helemaal genieten van de ontspannende wasbeurt inclusief hoofdhuidmassage. Je ligt met je nek geknakt over die harde koude rand van de wasbak en juist als je loom begint te worden van de warme waterstralen, zwaait het kappersmeisje de fles shampoo hinderlijk voor je neus heen en weer om je deelgenoot te maken van het spul dat ze zojuist in je haar gesmeerd heeft.

Meestal duurt het ook een paar dagen voordat je haar weer zit zoals je het graag wilt hebben. Nee, een onverdeeld genoegen vind ik het dus niet, zo’n kappersbezoekje.

Pluspunt is dan weer wel dat je na een bezoekje aan de kapper weer helemaal op de hoogte bent van het wel en wee in het leven van het kappersmeisje. Dat dan weer wel.

Bij deze kan ik u verheugd mededelen dat het huis nog gewoon overeind staat.

Aan de muziek kan het niet gelegen hebben.
Het formaat van de geluidsboxen, die geïnstalleerd werden was indrukwekkend.
Af en toe was de bas zó goed voelbaar dat ik bijna de neiging kreeg om de glazen in de kast te verankeren met tape.

Maar al met al, de conclusie van de jarige zelf was dat het een erg geslaagd feest was.
Best voor herhaling vatbaar ook overigens.

Verder kan ik iedereen met een wat wankel wereldbeeld zo'n feestje met vijftig pubers aanraden.
Het krikt je beeld van de jeugd van tegenwoordig aardig op.

Deze jeugd kent zijn grenzen, terwijl ze toch zonder meer weten hoe ze een feestje moeten bouwen.
Het zijn vrienden, die op elkaar letten en die in de gaten houden of er geen feestvierders te diep in het glaasje kijken.

Ze zijn galant voor de dames.
Komen netjes de ouders feliciteren en bedanken na afloop van het feest.

Kortom, voor degenen die betwijfelen of onze aardbol en economie wel draaiende blijft als deze jongeren het straks gaan overnemen : u kunt met een gerust hart gaan slapen.

Al wekenlang worden de voorbereidingen voor de festiviteiten met zijn vader doorgesproken.

De muziekkeuze wordt bepaald en alvast op de laptop geshuffeld.

Speciale boxen en een subwoofer worden geregeld.

Alcoholische drankjes worden ingeslagen.
Zij het wel met een van te voren bepaald limiet wat die alcohol betreft. Want al wordt je dan tenslotte maar één keer zestien, je moet je grenzen in de wereld van de volwassen drinkers nog leren kennen.
En die grenzen meteen overschrijden op het eerste échte feest dat je zelf geeft, is nou niet echt een aantrekkelijk idee. Geen wilde cocktails dus.

Het feest wordt georganiseerd met een vriend samen, want met z’n tweeën zestien worden is natuurlijk veel leuker dan alleen.

De lijst met genodigden blijft groeien en één voor één sneuvelen de meubels van de woonkamer in het strategische plan om plaats te maken voor de feestgangers.

De veranda wordt bij het plan betrokken, maar weer geschrapt als de buienradar wat al te winters weer aankondigt.

Het feestcomité besluit dat de volwassenen zich gewoon onder de feestende jeugd mogen begeven. Willen ze wel dan ook af en toe een nieuw krat bier of zo aanvoeren ? Tuurlijk willen ze dat.

Vanavond gaat ’t gebeuren. Er zijn weinig afmeldingen te betreuren, wat betekent dat de teller momenteel op ruim vijftig feestende pubers staat.

Ik laat u morgen weten of we het huis hebben weten te behouden.

Vandaag was het een vrije dag met een missie.

Hond van stand HB liep namelijk al een tijdje rond in een wat verfomfaaide winterjas. Zo eentje die duidelijk aan vervanging toe was.

Alleen is dat nu eenmaal wat lastig als je hond bent. Het betrof in dit geval namelijk zijn eigen jas en niet een of andere kekke hondenjas in Burberry-ruit die je (met een goed gevulde portemonnee althans) in de design petstore kunt aanschaffen.

Want daar doe ik niet aan hoor.
Buiten het feit dat hond van stand HB in zo’n jas dan helemaal zo’n intelligent Sherlock Holmes gezicht gaat trekken tijdens het wandelen, doe ik het ook niet omdat ik, als ik naast hem loop, er zelf waarschijnlijk maar karig vanaf kom qua uitstraling in dat geval.

Ik verdenk hem er namelijk weleens van dat ie zichzelf best een deftig heerschap vindt, maar dat ie zich inhoudt omdat ie nu eenmaal bij ons woont.
Hij vindt het waarschijnlijk sneu voor ons om zich dan ook echt als een heer van stand te gaan gedragen.

Van jongs af aan ben ik aan een leven met honden én katten gewend, maar voor de zekerheid heb ik hond van stand HB meteen bij binnenkomst maar verteld dat wij gewoon de baas zijn en dat we geen trek hebben in soortgelijke katteneisen zoals het hebben van personeel en zo.

En ik moet eerlijk zeggen, hij is gezegend met een erg inschikkelijk karakter.
Behalve vandaag dan.

Want zoals gezegd moest zijn jas uit.
En dat vindt ie maar niks. Dat gepluk allemaal.

Toen zijn jas eenmaal uit was, dacht ik : “Ook meteen maar even in bad dan!”
En dat had ie waarschijnlijk gehoord.

Terwijl ik toch de hele operatie met militaire precisie had voorbereid : wasteil zo onopvallend mogelijk neergezet, warm water, shampoo en de gieter met eveneens warm water om af te spoelen zo nonchalant mogelijk ernaast gezet.
Alsof ’t de dagelijkse gang van zaken is zeg maar.

Maar op ’t moment suprême had hond van stand HB mooi de plaat gepoetst.
En moest ik alles uit de kast trekken van vleierij tot en met boos gemopper en het lokken met koekjes om hem te overreden plaats te nemen in zijn bad.

Hij verleende me uiteindelijk grootmoedig die gunst.
Verder werpt hij nu vooral wat beledigende blikken over de rand van zijn mand, waar hij ligt bij te komen van alle perikelen op zijn – overigens wel geruite – donskussen.

Je zal het maar hebben, zo’n hondenleven.

Zelfs Microsoft schijnt wel eens een foutje te maken.........