We gingen op vakantie en we namen mee : vier pubers.
Want de aanhang wilde namelijk graag ook mee.
We hadden ze gewaarschuwd voor het gevaar van het benutten van de driezitsbank achterin met z'n vieren, maar de reis verliep wonderwel.

Ik had wel zin in een reisje.
Zo'n welverdiend verlof zullen we maar zeggen. Ik heb verzuimd om te checken of de Baas van het Kantoor die mening deelt, maar omdat mijn vakantiegeld al deel uitmaakte van mijn laatste loonstrook ben ik daar gemakshalve maar vanuit gegaan.

La douce France zou het gaan worden.
Een week naar de Westkust en een week naar de Dordogne.

De eerste week stond er een straffe zeewind, maar de temperatuur was erg prima. Een luie stoel, een goed boek en een Pastis en je hoort mij niet klagen in ieder geval.
Het strand lag op de beloofde 600 meter. Alleen had de reisgidsschrijver verzuimd te vermelden dat hemelsbreed niet hetzelfde is als water van het formaat fikse slotgracht waar je omheen moet lopen, omdat die malle Fransen de brug opgedoekt hebben. Het werd echter al met al een prima weekje zo in de zon.

Ik kreeg zelfs nog last van spontane gezonde bevliegingen, want samen met het Vriendje ook nog hardgelopen langs het strand. In het kader van de sportieve kantoorprestaties kon ik het natuurlijk niet nalaten om dat even aan mijn werkende collega's te laten weten. Zodat ze eraan herinnerd blijven dat er ook een tijd bestaat van niet werken. Verheugd als ze immer zijn met een berichtje van vakantievierende collega.

De reis naar de Dordogne begon wat druilerig. De tweede logeerplek bleek te liggen temidden van prachtig en paradijslijk groen. Ergens hoorde ik toen in mijn brein wel iets rinkelen, maar zijnde in de vakantiestemming : ik drukte gewoon op snooze. Fout. Tien tegen één namelijk dat tijdens vakanties in den vreemde 'groen' gewoon betekent :  'nat'. En erg nat it was indeed.

We hadden het erg gezellig en ook nog eens comfortabele logeerplek aan het meer, maar zolang de hemelsluizen open staan, doe je niet veel meer dan eromheen lopen. Zwemmen lokt dan niet zo eigenlijk.
Toen bleek dat die heerlijke Franse markten ook rap hun charme verliezen als je contant van kraam naar kraam moet rennen, om vervolgens te staan druppen boven een streng welriekende doch kunstig gevlochten streng knoflook, dan wordt het thuisfront opeens erg aantrekkelijk.

En toen dacht ik opeens aan Julius en H.B.
Die hadden natuurlijk hun eigen vakantieadres. Niet bij ons, want hond van stand H.B. vindt een stacaravan ver beneden zijn niveau, zelfs al heeft het ding 3 slaapkamers.
Nee, de heren hebben hun eigen logeeradres met een heuse honden-relaxbank. Ik verdenk H.B. er serieus van dat hij dat eigenhandig achter onze rug om geregeld heeft.

Enniewee, ik kreeg zin in de thuisreis.
So home it is. Formidable.