Het was last minute geboekt, dus voelde als een onverwacht cadeautje.
Het was het mooiste weer van de wereld.
Het was een heerlijke stad.
Het was meer dan gastvrije Bed & Breakfast.
Het was samen met het Vriendje.

Een Zalig Pasen. Dat was het.

Soms zijn er van die dagen dat het wakker worden niet direct wil lukken. Dat je warme bed je in een soort van houdgreep houdt zeg maar. De wekker hoor ik gelukkig nooit, om de doodsimpele reden dat het Vriendje altijd eerder wakker is. En die mij dan vervolgens zacht en zorgzaam uit mijn droom helpt.
Zodat we fris en fruitig aan de dag kunnen beginnen. (Jeh right!)

De dag met een dansje beginnen kan natuurlijk ook, maar dat lijkt me niks. Ik ben al blij als ik in slaapdronken toestand zonder kleerscheuren de douche heb bereikt.

Het echte wakker worden gebeurt meestal pas tijdens de ochtendwandeling met teckel Julius en Hond van stand H.B.
Dat wil zeggen : als we het hele begroetingsritueel hebben gehad dan.
“Ja, jij ook goedemorgen Julius.”
“Lekker ontbeten H.B. ?”
"..."
“Mooi zo.”
“Hup, riem om dan.”
“Julius, zit!”
“H.B. jij ook zitten.”
“Okay, alsjeblieft zitten dan.”
“Julius, niet zo springen, zo krijg ik die riem niet aan!”
Ik veeg en passant een natte neus van mijn wang.
“H.B. schei uit met rondjes draaien, want zo raakt alles in de knoop.”
Enz. enz.
Maar dit alles geheel en al in een vrolijke toestand, want niets beter voor een ochtendhumeur dan twee teckels die mee op pad mogen.

Vanochtend blijkt het nog knap fris te zijn ook buiten.
Lente-achtig voelt het niet echt zo om kwart voor zeven ’s ochtends.
Maar toch. Lekker is het wel.
De vogels fluiten. Het ruikt heerlijk fris.
Dus we zetten er flink de pas in met zijn drieën.

En dan opeens vlakbij de dijk : de mooiste zonsopgang die je ooit gezien hebt.
Dus wat denk je dan ? Shit. Camera vergeten.

Dus de teckels verzocht snel dat te doen wat teckels nu eenmaal buiten moeten doen en weer huiswaarts. Vanuit het raam boven toch nog mooi een klein staartje van die oranje lucht mee kunnen pakken.

Goedemorgen.

Soms weet je gewoon op een moment van nonchalance : hier ga ik een keer last van krijgen. En dan gebeurt dat dus ook.

Zo had ik een boodschappenmuntje dat losraakte van zijn hanger en verdween in de bodemloze diepte van mijn tas.
Ik weet : als ik dat muntje nu niet opspoor, dan kan ik hem straks op een cruciaal moment een keer niet vinden. Zeker niet als je nogal eens van tas wisselt.
Maar ik viste hem niet uit mijn tas.

Meestal ligt er voor zulke gevallen een 50 cent muntje in een vakje van mijn auto, maar die was na een boodschappensessie een keer in een broekzak beland en niet terug gelegd. Nalatigheid in het kwadraat dus eigenlijk.

En dan sta je dus 'n keer op een moment van haast - want supermarkt bijna gesloten - voor die rij met karretjes en wordt het schier onmogelijk om er eentje los te maken uit die lange sliert.
Want je weet : boodschappenmuntje spoorloos en back-up muntje idem dito.

Geen kleingeld in je portemonnee op zo'n moment (natuurlijk niet!), dus met een tientje in de hand en met gezwinde spoed - want je hebt tenslotte haast - naar het kassameisje.
Die zit zich stierlijk te vervelen, want bijna sluitingstijd, dus een uitgestorven winkel.

En dan kan die kassa-lade dus niet open. Want zolang er niet daadwerkelijk iets op de kassa wordt aangeslagen, blijft het ding hermetisch gesloten. Nee, ze kan me niet helpen door slechts een pakje kauwgom te verkopen zodat die la wel op kan en verwijst me door naar de servicebalie.

Het servicebaliemeisje begint aan de klus om mijn tientje te splitsen in een hoop kleingeld. Dat valt blijkbaar niet mee. En ik had nog steeds haast. Maar het servicebaliemeisje is uiterst behulpzaam, dus lach ik vriendelijk terug. Met een handvol kleingeld dat ik niet probeer te verliezen, spoed ik mij glijdend en glibberend – want bijna sluitingstijd dus er wordt gedweild – opnieuw naar de rij met boodschappenkarretjes.

Om aldaar aangekomen te constateren dat het voorste karretje in de rij helemaal niet staat vastgeketend aan zijn voorgangers. Hij staat wat apart van de rest van de karretjes, alsof hij het betreurt geen deel meer uit te maken van de chain gang.

Met dit karretje had mijn tocht door de supermarkt dus allang een afgesloten hoofdstuk kunnen zijn!
Meedogenloos schuif ik hem aan de kant.
Ik heb tenslotte niet voor niets al dat kleingeld gewisseld.