Het was weer raak hoor.
Een groot beige kleurig insect met akelig kriebelende vleugels, maar daar kwam ik pas later achter.
Toen het kwaad al was geschied zeg maar.

Hij had het uiterlijk een nachtvlinder. Met van die prachtig getekende vleugeltjes. Uiltjes noemde ik ze voorheen altijd liefkozend. Dat is na vannacht wel afgelopen.

Dit exemplaar had niets liefs, had een berg scherpe tandjes en had bovendien de rest van zijn familie ook uitgenodigd voor het nachtelijke bezoek aan onze slaapkamer.

Ik vroeg het Vriendje nog hoe het in hemelsnaam kon dat ze in een minuut tijd uitgroeiden van het formaat vlinder tot zoiets als een vleermuis en dat ze er dan ook nog in slaagden om onder je dekbed te blijven vliegen. Hij wist het niet, zei ‘ie en draaide zich nog een keer om. Nee, in het holst van de nacht kun je niet echt op hem rekenen.

Zo’n gevleugeld kreng een mep verkopen hielp ook niet, want behalve de wolk poeder die daarna rond wervelde, hadden ze er niet noemenswaardig veel last van.
Kortom, het was een oneerlijke strijd.

Eenmaal wakker wilde ik de schade opnemen. Wat denk je? Wéér gedroomd! Ik lever nogal wat nachtelijke strijd met onze fauna de laatste tijd. Een aantal weken geleden verloor ik bijna een worsteling met een krokodil in onze huiskamer, waarbij het Vriendje met opgetrokken benen het grondgevecht gadesloeg vanaf een kerkbank(?). Trouwens : waar zijn teckels Julius en H.B. als je ze een keer nodig hebt ?

En nog eerder werd ik belaagd door een uit de kluiten vogelspin vanaf onze tuintafel. Zo eentje die zich in het heetst van de strijd verschanste tussen de kieren in het hout en dan met een harige poot mij naar zich toe probeerde te hengelen. Toen was het Vriendje zelfs in geen velden of wegen te bekennen. Stond ik er mooi alleen voor.

En dan zeggen ze dat de nacht bedoeld is om uit te rusten.
Dat schiet zo niet op natuurlijk.



♦  tijd : 13.20 uur
♦  temperatuur : 16 ºC
♦  luisterend naar : tevreden tokkelende kipjes
♦  waar : schommelbank in de tuin
♦  zin in : geitenkaas sandwich
♦  eet : groene salade, want geitenkaas verboden lactose gebied
♦  stemming : waarom vliegt de tijd zo idioot hard op je vrije dag ?
♦  foto moment : lentebewijs geleverd

In het kader van de hernieuwde gezondheid ook maar weer eens nieuwe plannen gemaakt om te gaan hardlopen. En ze daadwerkelijk uitgevoerd.
Zo ben ik dan ook wel weer.

Maar dat uitvoeren viel dus alleszins tegen.
Het lijf riep vantevoren al goedbedoelde waarschuwingen : “Zou je dat nou wel doen? Ben je al voldoende hersteld na al dat lactose-gedoe? Denk aan blessures, hamstring en zo.” (Of is dat iets voor voetballers eigenlijk?)

Ik sloeg echter alle alarmsignalen in de wind. En die wind, die moest toen nog komen, want ik was nog niet eens op de dijk gearriveerd. De dijk, zijnde het strijdtoneel zullen we maar zeggen. Want als je meer dan een half jaar niet of nauwelijks gesport hebt, kun je er donder op zeggen dat er een gevecht geleverd moet gaan worden.

Het werd zwoegen dus, tijdens dat hardlooprondje gisteren. Teckel Julius keek me af en toe wat meewarig aan tijdens het rennen. Waarop ik hem wilde toebijten : “Hou op en kijk voor je.” Maar daarvoor was ik te veel buiten adem. Morele steun heb je aan zo’n teckel dus ook niet, want zelfs miniatuur variant H.B. liep irritant lichtvoetig naast me te draven.

Maar ik moest wel.
Want de Baas van het Kantoor heeft een ingeving gehad. Naar aanleiding van het medisch onderzoek bleek dat we als collega’s tezamen dan wel kerngezond zijn, maar dat de gemiddelde conditie nogal wat te wensen over laat.

En laat de Baas van het Kantoor nou net een van sportieve gezondheid blakende schoonvader hebben. Zo eentje die je ondanks het al gepasseerde VUT-station met een volledige marathon nog niet kapot kunt krijgen. Een schoonvader, die buiten sportief ook nog eens onze collega is.

Juist deze schoonvader en collega blijkt een volleerd hardlooptrainer te zijn. Leuk, hebben wij weer zoiets. Binnenkort moeten we er aan geloven. Dan gaan we na kantoortijd met z’n allen hardlopen. Andere bedrijven doen dan een vrijdagmiddagborrel of zoiets.
Maar wij niet. Wij gaan hardlopen.

Maar ik zal me niet laten kennen. Een beetje voorbereiding kan geen kwaad had ik bedacht, dus gisteren even getest hoe het met de conditie gesteld is.
Uitermate beroerd dus. Daar komt het wel op neer.

Zojuist zag ik op internet hoe een voetballer met Oscar-waardige acteerkwaliteiten middels een overtuigende schwalbe tegen de grasmat smakte. Als ik even oefen lukt zoiets me vast ook wel tijdens zo’n collegiaal hardlooprondje. Ik geloof dat ik maar 's even wat YouTube filmpjes ga bekijken.

Mijn oprechte excuses voor de recente radiostilte.
Maar er waren wat beslommeringen.
Niets ernstigs overigens.

Maar eenmaal ingeburgerd in ’s-Hertogenbosch ontkom je nu eenmaal niet aan carnaval. Erg gezellig, maar ook nogal slopend voor je gestel. De aanloop naar carnaval begint hier namelijk al ergens in november.

Ik sta er ook telkens weer verbaasd van dat iedereen dat hier volhoudt. De uitputtingsverschijnselen ontstaan bij de feestvierders meestal op de allerlaatste dag van het grote festijn. Inderdaad, 8 maart dus pas dit jaar.
Taaie rakkers, die Oeteldonkers.

Wij begonnen dus ook in november. Dan moet er her en der muziek gemaakt worden als opwarmer. Want anders wordt het natuurlijk nooit wat met dat vasten naderhand.

Enfin, het was weer erg plezierig.
Maar zoals ik al zei : ook enigszins funest voor je constitutie. En die was al niet al te best.

Doordat mijn buik zich al jarenlang weigert over te geven aan gangbaar gedrag, heb ik inmiddels al een innige relatie opgebouwd met mijn huisarts. De laatste maanden was de lol er echter wel af en was er sprake van een soort van onderbuik-guerilla.

Dus nieuw onderzoek.
Met resultaat : dat wat ooit de diagnose spastische darm was, blijkt eigenlijk een lactose-intolerantie te zijn. Waardoor zo’n beetje alles wat met melk en zuivel te maken heeft ineens verboden terrein wordt.

Boodschappen doen wordt door het constant lezen van etiketten een enerverende missie. Koken vereist nu een hoop vindingrijkheid, maar daar houd ik wel van.

En t loont. Dat is ook wel prettig.
Daar waar ik vroeger soms te moe was om het zwaard te heffen tegen een nietige mier, blijk ik nu opeens fit genoeg om een draak te kunnen verslaan met een pollepel. Figuurlijk dan he, want eigenlijk ben ik best wel een dierenvriend. Vraag maar aan Julius en H.B.

Dus met een beetje geluk kan ik mijn pen nu ook wat sneller en vaker in beweging zetten. Nu alleen nog even zien af te rekenen met die nachtelijke dromen over clandestiene chocolade.