Soms zijn er van die dagen dat het wakker worden niet direct wil lukken. Dat je warme bed je in een soort van houdgreep houdt zeg maar. De wekker hoor ik gelukkig nooit, om de doodsimpele reden dat het Vriendje altijd eerder wakker is. En die mij dan vervolgens zacht en zorgzaam uit mijn droom helpt.
Zodat we fris en fruitig aan de dag kunnen beginnen. (Jeh right!)

De dag met een dansje beginnen kan natuurlijk ook, maar dat lijkt me niks. Ik ben al blij als ik in slaapdronken toestand zonder kleerscheuren de douche heb bereikt.

Het echte wakker worden gebeurt meestal pas tijdens de ochtendwandeling met teckel Julius en Hond van stand H.B.
Dat wil zeggen : als we het hele begroetingsritueel hebben gehad dan.
“Ja, jij ook goedemorgen Julius.”
“Lekker ontbeten H.B. ?”
"..."
“Mooi zo.”
“Hup, riem om dan.”
“Julius, zit!”
“H.B. jij ook zitten.”
“Okay, alsjeblieft zitten dan.”
“Julius, niet zo springen, zo krijg ik die riem niet aan!”
Ik veeg en passant een natte neus van mijn wang.
“H.B. schei uit met rondjes draaien, want zo raakt alles in de knoop.”
Enz. enz.
Maar dit alles geheel en al in een vrolijke toestand, want niets beter voor een ochtendhumeur dan twee teckels die mee op pad mogen.

Vanochtend blijkt het nog knap fris te zijn ook buiten.
Lente-achtig voelt het niet echt zo om kwart voor zeven ’s ochtends.
Maar toch. Lekker is het wel.
De vogels fluiten. Het ruikt heerlijk fris.
Dus we zetten er flink de pas in met zijn drieën.

En dan opeens vlakbij de dijk : de mooiste zonsopgang die je ooit gezien hebt.
Dus wat denk je dan ? Shit. Camera vergeten.

Dus de teckels verzocht snel dat te doen wat teckels nu eenmaal buiten moeten doen en weer huiswaarts. Vanuit het raam boven toch nog mooi een klein staartje van die oranje lucht mee kunnen pakken.

Goedemorgen.

Geen reacties