Soms weet je gewoon op een moment van nonchalance : hier ga ik een keer last van krijgen. En dan gebeurt dat dus ook.

Zo had ik een boodschappenmuntje dat losraakte van zijn hanger en verdween in de bodemloze diepte van mijn tas.
Ik weet : als ik dat muntje nu niet opspoor, dan kan ik hem straks op een cruciaal moment een keer niet vinden. Zeker niet als je nogal eens van tas wisselt.
Maar ik viste hem niet uit mijn tas.

Meestal ligt er voor zulke gevallen een 50 cent muntje in een vakje van mijn auto, maar die was na een boodschappensessie een keer in een broekzak beland en niet terug gelegd. Nalatigheid in het kwadraat dus eigenlijk.

En dan sta je dus 'n keer op een moment van haast - want supermarkt bijna gesloten - voor die rij met karretjes en wordt het schier onmogelijk om er eentje los te maken uit die lange sliert.
Want je weet : boodschappenmuntje spoorloos en back-up muntje idem dito.

Geen kleingeld in je portemonnee op zo'n moment (natuurlijk niet!), dus met een tientje in de hand en met gezwinde spoed - want je hebt tenslotte haast - naar het kassameisje.
Die zit zich stierlijk te vervelen, want bijna sluitingstijd, dus een uitgestorven winkel.

En dan kan die kassa-lade dus niet open. Want zolang er niet daadwerkelijk iets op de kassa wordt aangeslagen, blijft het ding hermetisch gesloten. Nee, ze kan me niet helpen door slechts een pakje kauwgom te verkopen zodat die la wel op kan en verwijst me door naar de servicebalie.

Het servicebaliemeisje begint aan de klus om mijn tientje te splitsen in een hoop kleingeld. Dat valt blijkbaar niet mee. En ik had nog steeds haast. Maar het servicebaliemeisje is uiterst behulpzaam, dus lach ik vriendelijk terug. Met een handvol kleingeld dat ik niet probeer te verliezen, spoed ik mij glijdend en glibberend – want bijna sluitingstijd dus er wordt gedweild – opnieuw naar de rij met boodschappenkarretjes.

Om aldaar aangekomen te constateren dat het voorste karretje in de rij helemaal niet staat vastgeketend aan zijn voorgangers. Hij staat wat apart van de rest van de karretjes, alsof hij het betreurt geen deel meer uit te maken van de chain gang.

Met dit karretje had mijn tocht door de supermarkt dus allang een afgesloten hoofdstuk kunnen zijn!
Meedogenloos schuif ik hem aan de kant.
Ik heb tenslotte niet voor niets al dat kleingeld gewisseld.

Geen reacties