Iets met lijf en leden
In het kader van de hernieuwde gezondheid ook maar weer eens nieuwe plannen gemaakt om te gaan hardlopen. En ze daadwerkelijk uitgevoerd.
Zo ben ik dan ook wel weer.
Maar dat uitvoeren viel dus alleszins tegen.
Het lijf riep vantevoren al goedbedoelde waarschuwingen : “Zou je dat nou wel doen? Ben je al voldoende hersteld na al dat lactose-gedoe? Denk aan blessures, hamstring en zo.” (Of is dat iets voor voetballers eigenlijk?)
Ik sloeg echter alle alarmsignalen in de wind. En die wind, die moest toen nog komen, want ik was nog niet eens op de dijk gearriveerd. De dijk, zijnde het strijdtoneel zullen we maar zeggen. Want als je meer dan een half jaar niet of nauwelijks gesport hebt, kun je er donder op zeggen dat er een gevecht geleverd moet gaan worden.
Het werd zwoegen dus, tijdens dat hardlooprondje gisteren. Teckel Julius keek me af en toe wat meewarig aan tijdens het rennen. Waarop ik hem wilde toebijten : “Hou op en kijk voor je.” Maar daarvoor was ik te veel buiten adem. Morele steun heb je aan zo’n teckel dus ook niet, want zelfs miniatuur variant H.B. liep irritant lichtvoetig naast me te draven.
Maar ik moest wel.
Want de Baas van het Kantoor heeft een ingeving gehad. Naar aanleiding van het medisch onderzoek bleek dat we als collega’s tezamen dan wel kerngezond zijn, maar dat de gemiddelde conditie nogal wat te wensen over laat.
En laat de Baas van het Kantoor nou net een van sportieve gezondheid blakende schoonvader hebben. Zo eentje die je ondanks het al gepasseerde VUT-station met een volledige marathon nog niet kapot kunt krijgen. Een schoonvader, die buiten sportief ook nog eens onze collega is.
Juist deze schoonvader en collega blijkt een volleerd hardlooptrainer te zijn. Leuk, hebben wij weer zoiets. Binnenkort moeten we er aan geloven. Dan gaan we na kantoortijd met z’n allen hardlopen. Andere bedrijven doen dan een vrijdagmiddagborrel of zoiets.
Maar wij niet. Wij gaan hardlopen.
Maar ik zal me niet laten kennen. Een beetje voorbereiding kan geen kwaad had ik bedacht, dus gisteren even getest hoe het met de conditie gesteld is.
Uitermate beroerd dus. Daar komt het wel op neer.
Zojuist zag ik op internet hoe een voetballer met Oscar-waardige acteerkwaliteiten middels een overtuigende schwalbe tegen de grasmat smakte. Als ik even oefen lukt zoiets me vast ook wel tijdens zo’n collegiaal hardlooprondje. Ik geloof dat ik maar 's even wat YouTube filmpjes ga bekijken.
Eén reactie
Houd vol! Anders kun je nog altijd gaan nadenken over sabotagepraktijken