Mijn oprechte excuses voor de recente radiostilte.
Maar er waren wat beslommeringen.
Niets ernstigs overigens.

Maar eenmaal ingeburgerd in ’s-Hertogenbosch ontkom je nu eenmaal niet aan carnaval. Erg gezellig, maar ook nogal slopend voor je gestel. De aanloop naar carnaval begint hier namelijk al ergens in november.

Ik sta er ook telkens weer verbaasd van dat iedereen dat hier volhoudt. De uitputtingsverschijnselen ontstaan bij de feestvierders meestal op de allerlaatste dag van het grote festijn. Inderdaad, 8 maart dus pas dit jaar.
Taaie rakkers, die Oeteldonkers.

Wij begonnen dus ook in november. Dan moet er her en der muziek gemaakt worden als opwarmer. Want anders wordt het natuurlijk nooit wat met dat vasten naderhand.

Enfin, het was weer erg plezierig.
Maar zoals ik al zei : ook enigszins funest voor je constitutie. En die was al niet al te best.

Doordat mijn buik zich al jarenlang weigert over te geven aan gangbaar gedrag, heb ik inmiddels al een innige relatie opgebouwd met mijn huisarts. De laatste maanden was de lol er echter wel af en was er sprake van een soort van onderbuik-guerilla.

Dus nieuw onderzoek.
Met resultaat : dat wat ooit de diagnose spastische darm was, blijkt eigenlijk een lactose-intolerantie te zijn. Waardoor zo’n beetje alles wat met melk en zuivel te maken heeft ineens verboden terrein wordt.

Boodschappen doen wordt door het constant lezen van etiketten een enerverende missie. Koken vereist nu een hoop vindingrijkheid, maar daar houd ik wel van.

En t loont. Dat is ook wel prettig.
Daar waar ik vroeger soms te moe was om het zwaard te heffen tegen een nietige mier, blijk ik nu opeens fit genoeg om een draak te kunnen verslaan met een pollepel. Figuurlijk dan he, want eigenlijk ben ik best wel een dierenvriend. Vraag maar aan Julius en H.B.

Dus met een beetje geluk kan ik mijn pen nu ook wat sneller en vaker in beweging zetten. Nu alleen nog even zien af te rekenen met die nachtelijke dromen over clandestiene chocolade.

Geen reacties