Bij deze kan ik u verheugd mededelen dat het huis nog gewoon overeind staat.

Aan de muziek kan het niet gelegen hebben.
Het formaat van de geluidsboxen, die geïnstalleerd werden was indrukwekkend.
Af en toe was de bas zó goed voelbaar dat ik bijna de neiging kreeg om de glazen in de kast te verankeren met tape.

Maar al met al, de conclusie van de jarige zelf was dat het een erg geslaagd feest was.
Best voor herhaling vatbaar ook overigens.

Verder kan ik iedereen met een wat wankel wereldbeeld zo'n feestje met vijftig pubers aanraden.
Het krikt je beeld van de jeugd van tegenwoordig aardig op.

Deze jeugd kent zijn grenzen, terwijl ze toch zonder meer weten hoe ze een feestje moeten bouwen.
Het zijn vrienden, die op elkaar letten en die in de gaten houden of er geen feestvierders te diep in het glaasje kijken.

Ze zijn galant voor de dames.
Komen netjes de ouders feliciteren en bedanken na afloop van het feest.

Kortom, voor degenen die betwijfelen of onze aardbol en economie wel draaiende blijft als deze jongeren het straks gaan overnemen : u kunt met een gerust hart gaan slapen.

Al wekenlang worden de voorbereidingen voor de festiviteiten met zijn vader doorgesproken.

De muziekkeuze wordt bepaald en alvast op de laptop geshuffeld.

Speciale boxen en een subwoofer worden geregeld.

Alcoholische drankjes worden ingeslagen.
Zij het wel met een van te voren bepaald limiet wat die alcohol betreft. Want al wordt je dan tenslotte maar één keer zestien, je moet je grenzen in de wereld van de volwassen drinkers nog leren kennen.
En die grenzen meteen overschrijden op het eerste échte feest dat je zelf geeft, is nou niet echt een aantrekkelijk idee. Geen wilde cocktails dus.

Het feest wordt georganiseerd met een vriend samen, want met z’n tweeën zestien worden is natuurlijk veel leuker dan alleen.

De lijst met genodigden blijft groeien en één voor één sneuvelen de meubels van de woonkamer in het strategische plan om plaats te maken voor de feestgangers.

De veranda wordt bij het plan betrokken, maar weer geschrapt als de buienradar wat al te winters weer aankondigt.

Het feestcomité besluit dat de volwassenen zich gewoon onder de feestende jeugd mogen begeven. Willen ze wel dan ook af en toe een nieuw krat bier of zo aanvoeren ? Tuurlijk willen ze dat.

Vanavond gaat ’t gebeuren. Er zijn weinig afmeldingen te betreuren, wat betekent dat de teller momenteel op ruim vijftig feestende pubers staat.

Ik laat u morgen weten of we het huis hebben weten te behouden.

Vandaag was het een vrije dag met een missie.

Hond van stand HB liep namelijk al een tijdje rond in een wat verfomfaaide winterjas. Zo eentje die duidelijk aan vervanging toe was.

Alleen is dat nu eenmaal wat lastig als je hond bent. Het betrof in dit geval namelijk zijn eigen jas en niet een of andere kekke hondenjas in Burberry-ruit die je (met een goed gevulde portemonnee althans) in de design petstore kunt aanschaffen.

Want daar doe ik niet aan hoor.
Buiten het feit dat hond van stand HB in zo’n jas dan helemaal zo’n intelligent Sherlock Holmes gezicht gaat trekken tijdens het wandelen, doe ik het ook niet omdat ik, als ik naast hem loop, er zelf waarschijnlijk maar karig vanaf kom qua uitstraling in dat geval.

Ik verdenk hem er namelijk weleens van dat ie zichzelf best een deftig heerschap vindt, maar dat ie zich inhoudt omdat ie nu eenmaal bij ons woont.
Hij vindt het waarschijnlijk sneu voor ons om zich dan ook echt als een heer van stand te gaan gedragen.

Van jongs af aan ben ik aan een leven met honden én katten gewend, maar voor de zekerheid heb ik hond van stand HB meteen bij binnenkomst maar verteld dat wij gewoon de baas zijn en dat we geen trek hebben in soortgelijke katteneisen zoals het hebben van personeel en zo.

En ik moet eerlijk zeggen, hij is gezegend met een erg inschikkelijk karakter.
Behalve vandaag dan.

Want zoals gezegd moest zijn jas uit.
En dat vindt ie maar niks. Dat gepluk allemaal.

Toen zijn jas eenmaal uit was, dacht ik : “Ook meteen maar even in bad dan!”
En dat had ie waarschijnlijk gehoord.

Terwijl ik toch de hele operatie met militaire precisie had voorbereid : wasteil zo onopvallend mogelijk neergezet, warm water, shampoo en de gieter met eveneens warm water om af te spoelen zo nonchalant mogelijk ernaast gezet.
Alsof ’t de dagelijkse gang van zaken is zeg maar.

Maar op ’t moment suprême had hond van stand HB mooi de plaat gepoetst.
En moest ik alles uit de kast trekken van vleierij tot en met boos gemopper en het lokken met koekjes om hem te overreden plaats te nemen in zijn bad.

Hij verleende me uiteindelijk grootmoedig die gunst.
Verder werpt hij nu vooral wat beledigende blikken over de rand van zijn mand, waar hij ligt bij te komen van alle perikelen op zijn – overigens wel geruite – donskussen.

Je zal het maar hebben, zo’n hondenleven.