Zelfs Microsoft schijnt wel eens een foutje te maken.........

Kijk, dit snap ik dus niet.

Kan iemand mij vertellen waarom iemand überhaupt de moeite neemt om zoiets als dit te bedenken, maar er dan tegelijkertijd geen rekening mee houdt dat er ook mensen zijn met twee honden ?

Die dus sowieso al hun handen vol hebben.
En die hun honden uitlaten voordat ze naar hun werk gaan.
Dus hun haren dan al netjes in de krul hebben zitten ?

Hoe zit dat met die uitvinders ?
Hebben die maar één hond ?
Of deert het ze niet hoe ze op hun werk verschijnen na een hoosbui ?
Of hebben ze gewoon drie handen ?

P.S. Heer van Stand H.B. was overigens meteen voor 't ding te porren. Tss...

Heeft u ook wel eens zo'n moment ?
Dat u denkt : " Ik zou willen dat dat écht bestond! "

Ik heb zo'n moment wel eens.
Regelmatig zelfs.

Dat er dan chocolade bestaat waar je gewoon nooit dik van wordt.
Of dat je die schoenenwinkel in loopt en die geweldige laarzen zo één-twee-drie dichtritst. Die dan natuurlijk ook nog eens heerlijk zitten.

Maar meestal blijft zoiets inderdaad bij wensen.
Zo realistisch ben ik dan ook wel weer.

Totdat je zoiets leest.
En dan denk je : "Gadsamme, 't kan gewoon wél !!"

Altijd al gewild : wakker worden en dan zomaar iedereen omver kunnen ouwehoeren daar aan de voet van die toren van Babel.

Ja, aan de voet van die toren. 
Dat las u inderdaad goed.

Want erop waag ik me natuurlijk niet.

Die timmerlui die dat ding gebouwd hebben, konden elkaar zoals de geschiedenis heeft uitgewezen niet verstaan, dus een erg stevig bouwwerk zal het wel nooit geworden zijn.

Want maak in 't Konkani bijvoorbeeld (ja, dat is echt een taal) maar eens  duidelijk dat die spijker dieper in het hout geslagen dient te worden.
Ik zou er ook niet aan begonnen zijn.

Maar goed, ik dwaal af.
De professoren denken dat Dimitrije Mitrovic een autistisch spraaktalent heeft.
Dat maakt het misschien tegelijkertijd ook weer een beetje gecompliceerder.

Maar toch, hij kan 't in ieder geval.
Dat waar wij alleen maar over kunnen dromen.

De drukte op Kantoor had zo’n beetje zijn hoogtepunt bereikt.

Iedereen was met duizend verschillende projecten bezig en er kwamen er nog steeds meer bij.
Er werd erg hard gewerkt, maar het bleek dat het toch nog een beetje harder moest.

En dan is het opeens dinsdag einde werkdag en je weet dat woensdag je vrije dag is.
Maar de stapel werk die er nog ligt is toch nog best hoog.

En je bedenkt je dat de week een dag korter is, want je gaat vrijdagochtend met z'n allen een weekend naar Londen omdat het Kantoor tien jaar bestaat.
(Had ik al gezegd dat ik een leuke baas heb ?)

Dus je strijkt met je hand over je hart en je besluit van je vrije dag een werkdag te maken. Wel eentje met een dilemma : wordt ’t een dagje kantoor of ga je lekker thuis werken ?

Normaal gesproken helemaal niet zo’n groot dilemma, maar sinds gisteren heeft het Kantoor een echte koffiemachine.
Zo eentje waar met één druk op de knop een cappuccino voor je gebrouwen wordt.
Gewoon gratis, met een mooie schuimkraag.

Het thuiskantoor heeft dat ook, maar die vergt toch altijd iets meer werk.
En op Kantoor heb je ‘m gisteren nog niet eens echt met aandacht kunnen proeven, omdat het koffiemannetje maar bleef doorpraten tijdens die eerste cappuccino.

Enfin, het werd uiteindelijk toch thuis werken omdat je er ook nog even fijntjes aan herinnerd werd dat thuis meestal de grote rust heerst overdag.
En dat je dan meer werk gedaan krijgt en zo.
Okay, ik weet wanneer ik me gewonnen moet geven.

In de ogen van teckel Julius zag ik het begin van een glimlach toen ik hem vertelde dat ik de hele dag thuis zou zijn.

Dus nu heb ik even koffiepauze.
Ik heb de mand van de honden onder de tafel geschoven : lekker warm aan je voeten en je kunt tegelijk een hondenbuik kriebelen. Want een beetje multi-tasken is tegenwoordig ook geen kunst meer.

En ’t werk vordert gestaag.
Ik denk dat ik maar een beetje vooruit ga plannen.
In mijn lunchpauze vandaag even een ommetje maken of zo.

Nou, die puntmutsen hadden me beet hoor.
Die dachten : “Ha! Zij wil herfst ? Dan doen we dat dus nog even niet!”

Waar zijn je zekerheden nog, als zelfs je rotsvaste vertrouwen in de kabouterwereld aan ´t wankelen wordt gebracht?

Je gaat gewoon twijfelen aan al die sprookjes uit je vroegste jeugd.
Sneeuwwitje had tenslotte de hele dag die dwergen om zich heen in dat bos.
Er kan daar wel van alles gebeurd zijn.

Voor hetzelfde geld heeft die boze stiefmoeder nooit bestaan in dat hele verhaal.
Hebben die gnomen haar eigenhandig voordat ze sliep al in die glazen kist gestopt. Wisten zij veel dat die prins toevallig langs zou komen.

Want ga dat geschiedkundig maar eens controleren zo’n sprookje.
Je weet nooit in welk jaar het zich heeft afgespeeld, want het is altijd : ‘Er was eens lang, lang geleden…’

En qua geografische informatie zijn ze al helemaal summier in die sprookjes : ‘Het gebeurde in een land hier ver vandaan….’
Zo’n land vind je nooit dus.

Nee, je weet het maar nooit met die kabouters.
Altijd op je hoede zijn dus.

Want voor je ‘t weet sta je daar op je verjaardag.
Een dag die normaal toch eigenlijk altijd uitgesproken herfstachtig is.

Al je zomerkleren zijn al richting de zolder.
De tuinkussens zijn opgeborgen. Blokken hout liggen gestapeld in de kachel.

En dan wordt het weer zomer!
Je zou door minder al van je à propos gebracht worden.

Zomaar een hele middag buiten in de zon.
Uiteindelijk vonden we het zelfs wel gepast om een glaasje sangria in te schenken.

En zelfs de avond duurde maar voort daar buiten onder de veranda.
Zonder dat je de neiging kreeg om een vuurkorf of zo aan te steken.

We vroegen elkaar een paar keer : “Jas al nodig?”
Puur voor de lol om te kunnen zeggen : “Neuh….eigenlijk niet.”

Kortom ,het was een wonderbaarlijke verjaardag.
En die uil, die ’s ochtends binnen was komen vliegen : die besloot te blijven.

Zo’n Vriendje toch…..
Hè gelukkig, sprookjes bestaan nog.