Het was ’t begin van mijn vrije dag.
In een heerlijk warm bed.

Op dat moment borrelde het voornemen in mij op om die dag eens nuttig te beginnen.
Ik had inderdaad ook liever een gedachte over uitslapen gehad, maar goed. Niets aan te doen. Zo is ’t leven. Nooit klopt zoiets een keer.

In de meeste gevallen glijdt zo’n gedachte gelukkig gauw genoeg weer voorbij.
In het andere geval helpt ’t vaak om het maar gewoon te laten borrelen tot de gedachte droog kookt.
Tegen die tijd is het meestal al niet meer de moeite om iets nuttigs te ondernemen.

Maar dit keer bleek de gedachte hardnekkig.
Ging zelfs richting zoiets sportiefs als hardlopen.
Dat was helemaal schrikken.

Ik gluurde door een kier in de gordijnen naar buiten.
Há ! Hartstikke mistig ! Helemaal geen weer om te gaan hardlopen dus.

“Maar wacht even”, dacht mijn uitgekookte hersenpan toen.
“Die mist kan ook wel eens van pas komen.. ”
Geweldig. Heb ik weer : zo’n brein dat eerder wakker is dan ikzelf.

“Geen hond die ziet dat je aan het hardlopen bent!”
Meer aansporing had ik niet nodig.

Mijn schoenen pasten nog.
De natuur bleek buitengewoon behulpzaam.
Af en toe spuugde de nevel een collega hardloper uit, die imposant uit de oplossende nevel te voorschijn kwam.

We liepen op veren, de honden en ik : rug recht (lijkt me nog knap lastig als je teckel bent trouwens) en borst vooruit (jaja, iets met een open doel en zo. Nee hoor, teckels hebben gewoon een edele inborst).

Enfin, het was buitengewoon aangenaam.
En nu maar hopen dat die sportieve gedachte niet te pas en te onpas de kop op steekt.
Stel je voor dat ‘ie door krijgt dat ik iedere woensdag vrij ben.

Gisteravond werden we getrakteerd op een knetterend onweer.
Altijd mooi en omdat een held op sokken ook zijn grenzen wel eens wil testen, dacht ik : “Kom.”

Daarbij komt : de honden hadden hun avondwandeling nog niet gehad.
Teckel Julius stond direct in de startblokken, maar zijn verkleinde evenbeeld H.B. keek me aan alsof ik volslagen krankzinnig was geworden.

H.B. is als hond van stand (die afkorting wordt wel een makkie zo hè?) sowieso al niet zo gecharmeerd van lawaai.
Laat staan dat je dat voor je lol gaat opzoeken.

Maar ik was onvermurwbaar.
Ik sprak hem streng toe. Hij koos eieren voor zijn geld.
Weet hij veel dat ‘ie met het fortuin van een hond van stand veel meer kan kopen.

Enfin, buiten vatte hij post naast mijn voet in de hoop dat ik daarboven wel een paraplu zou uitvouwen.
Maar ’t was zo’n ouderwetse plu, dus metalen puntje bovenop en dat leek me in dit geval niet bijzonder handig.

Het knalde om ons heen dat het een lieve lust was.
De combinatie van natuurlijk vuurwerk met het gedruis van regen beviel H.B. allerminst.

Daarbij associeert hij onweer al gauw met harde wind en daar heeft hij helemaal een broertje dood aan.

Waarschijnlijk wordt hij op zo’n moment geconfronteerd met een beeld van zichzelf waarbij hij als een stukje bordkarton door de wind wordt opgetild.
Niet helemaal onwaarschijnlijk overigens gezien z’n postuur.

H.B. nam daarop zijn toevlucht tot een andere strategie.
Die van het zo snel mogelijk doen van de dingen die een hond nu eenmaal buiten moet doet en daarna snel weer naar binnen.

Hij probeerde zelfs hooghartig rechtsomkeert te maken, maar voor een hond van zo’n miniatuur formaat maakt dat aan de riem niet al te veel indruk.

Dus we liepen voort.
Maar oh, wat is dat noodweer verraderlijk.

Het aanvankelijk plezierige gevoel van 'há leuk storm' dreigde enigszins te gaan verzuipen.
De stiltes tussen lichtflits en knal werden allengs korter.

En ik wist nog van school : aantal seconden : 3 = aantal km afstand van het onweer.
En dat wordt zelfs een natuurmens soms te gortig.

Dus keerden Julius en ik zo nonchalant mogelijk huiswaarts om H.B. niet de indruk te geven dat hij in dit geval wel eens recht van spreken kon hebben.

Stel je voor zeg, daar wordt zo’n klein heerschapje alleen maar hautain van!

Foto met dank aan Flickr 'collega' terr-bo.

Natuurlijk had ik allang gemerkt dat er een ander seizoen in aantocht is.
De zomer was heerlijk, maar het heeft geen zin om nog langer je kop in 
de humus het zand te steken.

De natuur volgt haar weg zal ik maar zeggen.
En bovendien ben ik wel te porren voor een beetje herfst.

Ik houd van bomen vol kleurig gebladerte.
Van mijn neus vol zuigen met aardse geuren.

Niets leuker dan door manshoge bergen gebladerte heen schoppen.
Eerst even kijken of zich daar niet toevalligerwijs ook een teckel bevindt, voorkomt trouwens een hoop narigheid. Maar dat terzijde.

De discussie op kantoor ging over wanneer het nu eigenlijk formeel herfst is.
Is dat als de bladeren gaan vallen of als het 21 september geweest is?

Terwijl iedere idioot toch zou moeten weten dat het pas officieel herfst is als je er één gezien hebt in het bos.
Niet de herfst gezien hebben bedoel ik dan, maar zo’n puntmuts.

Ja duhuh, ik weet ook wel dat ’t niet mee valt om er één te spotten!
Je moet er natuurlijk wél even je best voor doen.

Dus nadat ik teckel Julius op ´t hart gedrukt had dat 'ie niet moest gaan zitten piepen en vooral dat die puntmutsen niet eetbaar zijn, zetten we koers naar het bos.

En wat denk je : niets te zien!
Bijna wilde ik al triomfantelijk huiswaarts keren.
Zo van : “Zie je wel, nog te vroeg. Het is nog steeds zomer !”

Maar toen zag ik die beweging vanuit mijn ooghoek.
Op de rand van een paddenstoel.

Meteen had ik mijn camera in de aanslag, maar die gladjakkers zijn meestal sneller dan de sluitertijd.

"Hahá!", dacht ik even later.
En hij maar denken dat ie zich goed verstopt had. IQ-gewijs was ‘t niet echt een uitblinker zo te zien.

Maar goed, het bewijs is geleverd.
Zelfs ik weet wanneer het tijd is om kleur te bekennen.

Het is zover.
Het is Herfst.

Vandaag is mijn vrije dag.

Dit fenomeen stemt de honden altijd tot grote vreugde, want niets groter dan hun behoefte aan menselijk gezelschap.

De hele dag iemand aanwezig, die de tijd heeft om alle aanwezige liefde over ze heen te storten.

Probleem is alleen een beetje hun geheugen.
Het is wetenschappelijk bewezen dat honden bij hun schepping slechts bedeeld zijn met een korte termijn geheugen.

Probeer ik me op kantoor ook wel eens op te beroepen, maar daar loopt altijd wel iemand rond die wél gezegend is met een fenomenaal werkende hersenpan, dus doorgaans trappen ze daar niet in.

In ieder geval, teckel Julius heeft een korte termijn geheugen van likmevestje.
Of hij is gewoon uitermate verwend, dat kan natuurlijk ook.

Op zo’n vrije dag gaat hij meestal te pas en te onpas voor je neus zitten.
Laat al zijn hypnotiserende kunsten op je los vanuit twee hazelnootbruine ogen.

Smekend wordt ‘ie dan : “Houdt er dan niemand van mij? Wanneer word ik weer geaaid ? Waarom mag ik niet in de modder spelen ? Alsjeblieft éééééven kriebelen ?”

Heeft dat alles te weinig effect naar zijn zin, dan gooit hij zonder scrupules zijn laatste redmiddel in de strijd : hij werpt zich demonstratief voor je voeten.
Op zijn rug nog wel.
Liefst nog als je er flink de pas in hebt gezet op weg naar een of ander klusje.

Aan gruzelementen is mijn moederhart op zo'n moment. 
Dat wil zeggen : als ik dat ik net niet over hem heen duikel dan.
Dus dan zijg ik maar weer ineen, want : formaat teckel, dus dan móet je wel door je knieën.

Wetende dat hij die liefdesbetuigingen morgen allang weer is vergeten.
Dus morgen begint het hele circus gewoon weer opnieuw.

Gelukkig heeft dan het Vriendje een vrije dag.

Bepakt en bezakt met genoeg droge kleren voor een hele week (want je weet tenslotte nooit of je overboord kiept) en een tas met dekbedden
(want kampeerstadium al lang voorbij) togen we richting Monnickendam.

Het ging ons voor de wind onderweg.
De "Averechts" bleek een indrukwekkend grote klipper met genoeg ruimte voor onze groep, bijna 30 man sterk.

Met gestreken zeilen leek het krioelend aantal touwen rondom de mast een ingenieus geweven web waar de gemiddelde spin buitengewoon jaloers op zou worden.

De zeilen werden gehesen.
We werden aan het werk gezet en schipper Tom hield een oogje in het zeil.
(Sorry hoor, maar die zeilwereld zit vól met dit soort woordspelingen.)

Van nature wil ik nogal eens open staan voor alle worst case scenario's die er maar te bedenken zijn, want de ervaring leert meestal dat je er daarvan geheid één gaat meemaken.

Maar niets van dat alles.

Het werd zelfs prachtig zeilweer.
Dus besloten we samen om alle zeilen bij te zetten.

We haalden zelfs een snelheid van acht knopen.
Ik kreeg zeebenen.
Ik kon prachtige foto's maken aan dek.

We hebben lol gehad in Amsterdam.
We voeren met muziek aan dek de haven van Volendam binnen, waar een kadeplekje voor ons gereserveerd was.

Kortom, ik moest zo'n beetje bakzeil halen.
Zeilen op deze manier is inderdaad leuk.

Moe en voldaan gingen we 's avonds onder zeil.
Waarmee ik maar wil zeggen : zelfs een doorgewinterde landrot moet op z'n tijd ook eens overstag.

Er staat een uitje op stapel.
Eentje waarvan het grootste gedeelte nog angstvallig geheim wordt gehouden door het feestcomité.

Daar word ik altijd een beetje onrustig van.
Want je loopt dan altijd het risico dat ‘ie onaangenaam is. Die verrassing.

Pluspunt is dat het reisgezelschap erg gezellig is, want muziekclub die altijd wel voor een feestje te porren is.
Transportmiddel, eetgelegenheid en slaapplekje zijn allemaal eender want dat is deze jongen :

En daar zit ‘m meteen de crux.
Ik heb het namelijk niet zo op boten.
Een overtocht naar Engeland op een vervaarlijk schommelende ferry is nog altijd niet van mijn netvlies verdrongen.

De weersvoorspellingen houd ik dus angstvallig in de gaten en de schaal van Beaufort ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Alhoewel het wel een tijdje geleden is dat ik voor het laatst overhoord ben.

Volgens het wijde web wordt het windkracht 4 en dat betekent “brekende toppen en witte schuimkopjes”. Ik houd me maar vast aan dat verkleinwoord.

Het schijnt dat je windsnelheden met de kracht van een orkaan als minder heftig ervaart als je in het gezelschap bent van goede vrienden.
Ik belde even met 'n vriendin die bij hetzelfde clubje zit en niet mee gaat.
Want stel dat ze een voorzienende blik heeft. Altijd beter om even te checken zoiets. Maar nee, dat was gelukkig niet de reden. Ze wenste ons veel plezier en beloofde bij voorbaat om mee te leven in het geval van zwaar weer.
Zo is ze dan ook wel weer.

Het beste is dus maar om het allemaal over me heen te laten komen.
De gebeurtenissen dan en niet eventuele hoge golven alsjeblieft.

Wordt vervolgd.

En ik me maar afvragen hoe 't komt dat die broodkorstjes steeds zo snel op zijn.............

Meestal is het ritje van kantoor naar huis een behoorlijk relaxte bedoening.
Want werkdag ten einde.
Niet dat ik vervelend werk heb overigens. Integendeel zelfs.

 Maar toch. Een avond, vriendje en andere leuke bezigheden lonken dan en daar moet over nagedacht worden.

Nogal een afleiding dus en dat voor iemand die gewoonlijk toch al meer dingen lángs de weg ziet gebeuren dan op die betreffende weg zelf.

Vandaag werd het me extra lastig gemaakt.
Een piepklein spinnetje haalde halsbrekende toeren uit om van portier naar spiegel te geraken.
Aan de buitenkant nog wel. Op de snelweg of all places.

Zijn manhaftige pogingen op het in de wind zwaaiende trapezekoord leken bedenkelijk veel op Bassie met een slok op, dus mijn medeleven was gewekt.

Echt veel heb ik niet met spinnen, bleek al eerder.
Maar deze had een handzaam formaat en - ook niet onbelangrijk -  zat niet ín mijn auto.

Het spinnetje was inmiddels halverwege en begon steeds meer te slingeren.
Ik onderdrukte de neiging om mijn rem in te trappen.

Er doemde een vervolgscenario voor mijn geestesoog op van acht vermoeide pootjes die hun grip op het koord verloren en die met de rest van het kleine lijfje crashten onder de wielen van de grote Jeep achter ons.

Net op het moment dat mijn geweten ging roepen dat ik het raampje open moest draaien om hem naar binnen te laten, reed ik de file in.

Het spinnetje liet zich bibberig naar de rand van de spiegel glijden.

Pfft. Gelukkig.

Te midden van alle consternatie rondom de speech van Geert Wilders op Ground Zero en Koranverbrandingen door een radicale Amerikaanse dominee, deelt Amsterdam en passant mee dat ze stopt met
‘overbodig inburgeren’ van migranten.

Snappen deed ik ’t toen nog niet helemaal, want ingeburgerd of niet leek me.

En ik kon ’t weten, want ik ben enkele jaren geleden vrijwillig ingeburgerd in
’s-Hertogenbosch.
Wat was dan dus dat overbodige ?

Kortom, mijn nieuwsgierigheid was dus geprikkeld.

Wat bleek :  migranten in Amsterdam, die er al langer wonen en Nederlands spreken, hoeven sinds 1 september niet meer verplicht een inburgeringsexamen te volgen.

Soms hebben ze namelijk al lang en breed aangetoond dat ze zijn ingeburgerd.

Bij dat artikel stond ook een link naar de Nationale Inburgeringstest.
Dus dacht ik : “Waarom niet ? Ik heb tenslotte best goed opgelet op school.“

En ik slaagde. Gelukkig.
Maar nog niet eens cum laude.
En dat als autochtone Nederlandse.

Stel dat je zakt.
Ben je dan uitgeburgerd ?

Zojuist las (!) ik dat het vandaag
Wereld Alfabetiseringsdag is.
In ons kleine landje zijn er momenteel nog 1,5 miljoen mensen die niet kunnen lezen.

Daardoor ging ik toch even nadenken over hoe ik mijn dag vul met letters.

En ik kwam tot de conclusie dat ‘t er een hoop zijn.
Die letters dan.

Een knisperende ochtendkrant is bijvoorbeeld erg prettig naast je ontbijtbord.
Remco Campert schreef het namelijk al : “Er gaat niets boven eetlezen”.

Zo met de herfst in aantocht krijg ik ook zin in een proefabonnement op zo’n dikke weekendkrant.
Zo eentje die eigenlijk net niet door de brievenbus past.

Alleen de voorpret om zo’n abonnement op internet uit te zoeken is leuk.
Maar om op ons wijde web te kunnen surfen moet je inderdaad wel kunnen lezen.

Om nog maar te zwijgen van de meeste banen die zijn opgebouwd uit letters.
Ik schrijf bijvoorbeeld nogal eens een persbericht.
Of ik zit verplichte vaklectuur door te bladeren.

Ik lees vaak wat er op de tube tandpasta staat als ik mijn tanden sta te poetsen.
Probeer het geluid van de boor weg te lezen in de wachtkamer van de tandarts.
Raadpleeg nogal eens een plattegrond in verband met mijn gebrek aan richtingsgevoel.

Stel je voor dat je eigen verjaardagskaarten niet kunt lezen.
Of dat je dat leuke recept niet kunt uitproberen.

Voor mij is het dus gewoon gesneden koek, een leven vol letters.

En om juist zo´n letterlóós leven uit de taboesfeer te halen zijn er deze week allerlei activiteiten, die georganiseerd worden door de Stichting Lezen & Schrijven.

Zodat daarna wellicht nóg meer mensen eens eindelijk die dikke pil kunnen uitlezen.
Of anderszins letters kunnen eten.
Of een boekje ergens over open kunnen doen.
Zodat ze met hun neus in de boeken zitten.
En de puntjes op de i kunnen zetten.

Dat zou toch mooi zijn.

Ze vormden gezamenlijk een klein leger.
Zo op het eerste oog leken ze een krijgsmacht op zijn retour.

Maar na een nauwkeuriger tweede blik herkende je in hen sobere monniken.
Die moeizaam voort sjokten in hun zware habijten.

Hun dracht leek te bestaan uit losse lappen.
En de textiel hing slobberig om hun magere schouders.

De kleur van hun pijen was nog immer van een intens groen.
En leek nog niet aangetast door het neergedaalde stof op hun pelgrimspad.

Wat veroorzaakte hun trage gang ?
Werden ze gedwongen tot een moeizame tred ?

Wellicht waren ze murw geslagen door de brandende zon.
Die met haar hete stralen de grond onder hun voeten verschroeide.

Her en der vertoonde de aardbodem scheuren in haar verdroogde schil.
Een gift hemelwater zou waarschijnlijk dankbaar door de pelgrims ontvangen worden.

Het leek echter alsof ze hun beste tijd hadden gehad.
En dat ze daarom weemoedig hun hoofd lieten hangen.

De gele aura’s rondom hun gezicht waren beschaamd gericht naar de aarde.
Alsof ze zich niet durfden op te richten naar degene aan wie ze hun naam te danken hadden.

Hun aanblik maakte nieuwsgierig naar het verhaal achter hun tocht.

Misschien had ik echter, in plaats van hen op de gevoelige plaat vast te leggen,
ze een behoedzame reis moeten wensen.