Franse dorpjes lenen zich uitstekend voor het spotten van pittoreske tafereeltjes.

Zo ook die dag toen we besloten dat ene weggetje omhoog te lopen.
Camera in de aanslag, want je bent tenslotte een toerist.

Niet aan je camera klooien trouwens als je loopt, want die Fransen hebben geen kaas gegeten van trottoirs maken.
Voor je een kik kunt geven lig je gestrekt op de lieflijke steentjes.

Maar gelukkig gebeurt zoiets alleen op YouTube, dus wij bleven netjes op de been.

De hitte zinderde in de nauwe straatjes van het dorp.

“Ah, le soleil…..il fait chaud”, zeggen de Fransen schouderophalend over de koperen ploert.
Maar wij zouden geen Hollanders zijn als we niet liepen te mopperen over die almachtige hitte.

Zon en heuvelachtige paadjes maken dorstig en bovendien hadden we nog geen koffie gedronken die ochtend.

Ervaring had geleerd dat de Franse zwarte koffie garant staat voor een danig verstoorde nachtrust, dus een café au lait zou ’t worden.

Leuk is het dan als je als letterliefhebber zo’n wegwijzer ontwaart.
Dat klonk veelbelovend.

Aangespoord door dit vooruitzicht stonden we plots voor dit bekoorlijke plekje.

Oh, al die heerlijke letterachtige dingen die ik al door mijn handen zag gaan onder het genot van een pittig kopje koffie.

Uitgerekend op dat moment gaf ’t koffieapparaat aldaar de geest.

Het was tegelijkertijd ook het apparaat dat ons eventueel had kunnen voorzien van theewater.

Merde, wat brandde die zon van teleurstelling tijdens de afdaling die daarop volgde.

We zijn weer terug.
La belle France was wederom erg de moeite waard.

De Vendée in de eerste week :

Zilte zeelucht in je neus.
Kriebelend zout op je benen na een fikse strandwandeling.
Sprookjesachtige zonsondergangen op het strand.
En een niet te kraken code voor het draadloos internet.

De Gers in de tweede week :

Zinderende hitte (40.8° C)
Schilderachtige vergezichten en Franse boerenmarkten.
Nachtelijke zwempartijen in het meer.
En een iets te dure WiFi mogelijkheid rondom onze residence de vacance.

Weet u ook meteen waarom het zo stil was de afgelopen twee weken.

Ik verheug me er altijd weer op.

Op vakantie gaan naar een land waarvan je taal een beetje spreekt en er aldaar achter komen of 't al dan niet miserabel gesteld met je talenkennis van het land in kwestie.

In ons geval wordt het dit jaar Frankrijk.

Ik kan me aardig redden qua taal in la douce France en 't is dat ik die uitdrukking vreselijk vind, maar anders zou zeggen dat ik best een aardig mondje Frans spreek.

Net over de grens navigeer ik dan vaak enthousiast op de radio naar een franse zender, om er dan direct achter te komen dat ik dat Franse geratel absoluut niet kan volgen.

Probleem van de Fransen is dat ze in een dialoog hun spreektempo niet aanpassen.
Zelfs niet als je meldt dat je maar mondjesmaat Frans spreekt.

Zodra je met enige trots een welklinkende Franse zin geproduceerd hebt, word je direct getrakteerd op een spervuur aan zinnen met de snelheid van een TGV.

Meestal pas tegen de tijd dat de vakantie erop zit, heb ik genoeg moed verzameld om een beetje te experimenteren met de taal.

Sommige mensen hebben echter totaal geen last van dat soort terughoudendheid.

Zo heb ik ooit eens iemand in zijn beste Duits horen beweren dat er iets mis was met zijn ruitensproeier :
"Mein Rausensprausenschachelaar ist kaput."

Enige zelfkennis is nooit weg in zo'n geval denk ik dan.

Onze zondagochtenden verlopen normaal gesproken volgens een nogal vast stramien.

Dit omdat Vriendje die ochtend altijd naar de repetitie gaat.
De zondagochtend krijgt voor mij daardoor altijd beetje zo'n Rijk-voor-jezelf-alleen-gevoel en dat bevalt prima.

Beetje lummelen, schrijven, wandelen met de honden.
Van alles wat doen, maar daardoor eigenlijk ook weer niets bijzonders.

En alhoewel verre van vervelend : 
alleen toch ook maar alleen.

En dus ben ik nu in de vakantieperiode opeens weer de koning te rijk, want : een hoop zondagen samen.

En dan doe je opeens dingen die je normaal gesproken niet zo gauw doet.

Zoals spontaan op de fiets stappen om te gaan ontbijten in de stad bijvoorbeeld.
Sjuutje, krantje, gemoedelijk gezamenlijk ontbijt in de zon.

Heerlijk hoor, die zondag.

Een inktzwart wolkendek vanmorgen en dikke druppels op de autoruit.

Iets in het woord 'wenen' maakt dat het bijna mooi lijkt, terwijl die gedraging op zich meestal maar een trieste bedoening is.
Maar de Amsterdamse wolken weenden vanmorgen in ieder geval.

Het was stil op straat en dat voor een locatie die bijna in ’t hartje van de stad ligt.
Met de boodschappen onder mijn arm – want hoop lekkere dingen bij me – trok ik een sprint naar de schuifdeuren.

Daar aangekomen bleek dat onregelmatig hardlopen in ’t weekend duidelijk niet afdoende is.
Ook kun je nog aardig nat worden tijdens zo'n kort stukje. 

De schuifdeur opende zich niet al te vlot.
Tijd genoeg om te lezen dat die op de anti tocht stand stond.

Ik ging op dierbaar bezoek zoals bijna iedere week tegenwoordig.

De geur beneden bij de receptie is bedompt, alsof er nodig ergens een raam open mag.
Maar het weer vandaag leent zich er niet voor.

De lift heeft zijn tijd nodig en komt langzaam maar gestaag naar beneden.
Passend bij het tempo van zijn kostbare vracht zoals hij die meestal te vervoeren krijgt.

In de gang hoor ik op diverse plekken de herhaling van Lingo.
Snoeihard door de dichte deuren langs de lange gang.

Achter iedere deur iemand die al een heel leven geleefd heeft.
Ervan genoten ook, getuige de verhalen op de gang soms.

Zij die hier wonen hoeven niet meer zo nodig van alles.
Ze zijn tijdtechnisch gezien in ruste.

Hebben hun gehele leven hard gewerkt. Geleefd.  
Hebben alles al een keer gezien. En alles al een keer meegemaakt.

Hij is blij met mijn bezoek. En met de lekkere dingen.
Likkebaarden kun je ook als je de negentig al gepasseerd bent.

We kletsen. Halen herinneringen op.
Ik geef advies en aanwijzingen om goed voor zichzelf te zorgen.

Want dat hele leven al geleefd hebben, wil nog niet zeggen dat ’t dan genoeg is.
Al is ’t niet helemaal reëel om te vragen of iemand op jouw verzoek de honderd wil halen.