Zojuist moesten we even op de zolder zijn.

Waar we bij het ontwaren van die onafzienbare berg opgeslagen rotzooi altijd denken : winterproject.
Maar om de een of andere reden denken we dat ieder jaar opnieuw.

Enniewee, we waren dus op zolder.
En daar zag ik weer die oude typemachine staan.

Zo eentje. ↓

En daar word ik altijd weer blij van.
Want ik houd van letters. Zeker als ze oud en nostalgisch zijn.

Om diezelfde reden vind ik eigenlijk ook dat Scrabble letters gewoon van hout moeten zijn.
En niet van plastic op zo'n dito plankje.

Als ik dan mijn verbeelding met me op de loop zou laten gaan, dan leef ik mee met die typemachine die zo'n droevig einde heeft gevonden op die zolder.

Dus wat dan ?
Onder je arm nemen die zoldertrap af en een mooie plek zoeken ?

Maar ik ken mezelf.

Binnen no time wil ik dan ook zo'n oud houten bureau.
Met zo'n koperen lampje met een groene glazen kap.
Met trekkoordje.

Wat in zo'n geval helpt is te bedenken dat we net een heerlijke vakantie geboekt hebben.
En dat een mens zijn geld dus maar één keer kan uitgeven.

En als 't gaat kriebelen :
in la douce France wemelt 't van de brocante markten......

1. The Whistful Republic  2. ARTerEgo  3. Pengpeng  4. Hydrocolorstudio  5. Redmeg8  6. Guacamole Gualie  7. Ccfabulous  8. I spy with my crafty eyes  9. An open sketchbook

De uiltjes hier in de buurt laten zich zich weer steeds vaker zien.

's Nachts hoor je hun hoge kreten als ze op jacht gaan.

Op het gras onder hun favoriete rustplaats liggen 's ochtends prachtige veren die naar beneden zijn gedwarreld.

En wat het nog leuker maakt : ik houd wel van die mysterieuze symboliek rondom uilen.

Bovenstaand mozaiek is een selectie van inspirerende foto's van de Flickr site.

Stel, je bent vijftien jaar oud en Ajax fan in hart en nieren.

Samen met drie vrienden ga je dan – natuurlijk gehuld in je Ajax shirt – goedgemutst richting de Amsterdam Arena.

Daar was namelijk gisteren de open dag van Ajax.


Als afsluiting van de dag eet je samen met diezelfde vrienden in Amsterdam nog een broodje Döner Kebab.

Daarna stappen jullie moe en voldaan in de trein om huiswaarts te keren.
Het is al wat later op de avond, jullie hebben lol en de treincoupé lijkt bijna uitgestorven.

Ongetwijfeld denk je dat die rust door het late tijdstip komt, maar waarschijnlijker is dat late broodje Döner Kebab inclusief royale portie knoflooksaus de oorzaak.

Pas een aantal haltes verder kijkt één van de vrienden naar buiten en zegt dan : "Huh, Gouda ?"
Enige verwarring ontstaat.

Een aantal medereizigers biedt de helpende hand en dan is het hilariteit alom.
Jullie zitten namelijk in de trein richting Rotterdam in plaats van die naar
’s-Hertogenbosch.

Jullie overleggen en komen tot de ontdekking dat je voor de juiste trein naar
’s-Hertogenbosch toch echt in Rotterdam over moet stappen.

Als je dan op zo’n nachtelijk tijdstip op je vijftiende Rotterdam durft te trotseren in je Ajax shirt, dan ben je voor mij een held.

En dan gun ik je, de volgende keer dat je weer naar een training van Ajax gaat kijken, de handtekeningen van álle teamspelers op je keepershandschoenen.

Okay, ik heb het nu eigenlijk ook wel gehad met dat voetbal.
Het was treurig, die finale en ik had ze natuurlijk ook liever zien winnen.

En ik wil best verder gaan met het gewone leven.
Maar nog steeds duiken er overal om me heen oranje herinneringen op.

Zo is blijkbaar nog niet iedereen over de teleustelling van het verlies heen,
want ik zie nog steeds her en der oranje vlaggetjes hangen.

Als een soort zout in de wonde wapperen ze treurig en verkleurd in de zomerse wind.

Die "Arjen Bedankt" - bierreclame in de bushokjes zal vast ook als hart onder de riem bedoeld zijn.

Tenzij bedacht door een voetballiefhebbende martketingman, die nu een wrok koestert over die enige echte kans die Robben kreeg in de finale.
Dan wordt zo'n poster meteen wat cynischer.

Desalniettemin hebben ze 't toch maar mooi tot de finale geschopt.
Dus die tocht over de Amsterdamse grachten gun ik ze van harte.

Dat de gezinsleden thuis trots zijn op hun jongens snap ik ook.

Alleen dat zowel de schrijver van de tekst als de drukker van het spandoek zo'n foutje missen, dát snap ik dan weer niet.

Het is warm.
Spaanse temperaturen, zeg maar.

Een écht verstokte voetbalfan ben ik niet en het weer nodigt momenteel ook niet direct uit om nu al warm te lopen voor vanavond.

Vooralsnog blijf ik dus angstvallig in de buurt van de ventilator.

De Duitse Draak blijkt verslagen door een Spaanse Stier.

Om me heen bespeur ik sinds die wedstrijd van dinsdagavond vooral opluchting.
Nederlanders lijken liever een wisse dood op de horens te willen sterven, dan 't loodje te leggen door een te hete adem van onze oosterburen.

Ik ben geboren in dat beruchte jaar 1974.
Maanden ná die macabere datum in juli, die zorgde voor een nieuw ijkpunt op onze geschiedkundige lijn.

Meegemaakt heb ik 't dus niet, maar zelfs ík voel ik een zekere spanning nu het moment van de waarheid nadert.

Maar ik heb een rotsvast vertrouwen in die leeuw.

En voor degenen die de steun nodig denken te hebben van een mascotte : neem hier eens 'n kijkje.

Het was een meer dan gezellige avond.

Ik kreeg een prachtig boeket.
(Klik op de foto voor de volledige weergave)

Waarschijnlijk had de gever van al dat moois in de juiste kleur dit al gelezen.

Ik mocht koken voor een lange tafel vol mensen.
En vervolgens zaten met z'n allen op een kluitje voor de televisie.

Het voelde misschien iets minder spannend dan de epische wedstrijd tegen Brazilië.
Want die hadden we in ieder geval al overleefd.

Maar ik denk dat de patiënten die de wedstrijd volgden op een bewaakte hartafdeling de laatste vijf minuten toch wel af en toe even op hun monitor hebben gekeken om te checken of alles wel goed ging.
Want man, wat was dat spannend.

En 't blijkt dat sprookjes gewoon bestaan.

De ban van het niet verder komen dan de kwart finales is verbroken.

Met een beetje geluk - hoorde ik de kenners zeggen - hoeven we nu alleen nog maar de Duitse draak te verslaan.

Vroeger als kind was ik al dol op verhalen.

Liever zelf gelezen dan voorgelezen overigens, want een verkeerde intonatie bij een cruciale scene kon killing zijn en de hele clou van een verhaal de vernieling in helpen.

Sprookjes vond ik heerlijk.
Want gezegend met een toch al rijke verbeelding kon ik 't verhaal daarna in gedachten gemakkelijk nog mooier maken.

Het kon ook wel eens iets té spannend worden.

Nachtenlang heb ik met een kloppend hart wakker gelegen toen ik Peter en de Wolf op LP (ja inderdaad, zo lang geleden al) had beluisterd.
Cello's klinken griezelig echt als dreigend naderbij sluipende wolven.

Het verhaal van Pinokkio heeft me echter nooit echt kunnen bekoren.
Maar dit maakt 't dan toch weer leuk om er even over na te denken.