De mensen die me beetje kennen weten dat ik graag kook.
En degenen die me écht goed kennen weten ook dat ik dat ik van zoetigheid houd.

Cup cakes in allerlei soorten en maten zijn helemaal hip nu.
En oh zo verleidelijke cup cake - kookboeken heb ik al in de winkels zien liggen.
Maar tot nu toe heb ik ze kunnen weerstaan.
De kookboeken althans.

Maar de combinatie van zoetigheid en de huidige weersomstandigheden baren me wat zorgen.
Want dit soort warmte staat bij mij namelijk in het lijstje van : vermoeiende hitte, plakkerig lijf, auto zonder airco, niets verhullende bikini's en oh help zwembandjes.

Waarmee ik maar wil zeggen dat ik eigenlijk een paar kilo kwijt moet wil.
Zo, 't hoge woord is eruit.

Maar soms moet een mens dan even op zoek naar inspiratie voor de broodnodige wilskracht om die klus te klaren.
En zie je wel : met gezonde groenten is 't leven ook leuk.

En laat ik er daarvan nu net een hoop in mijn eigen moestuintje hebben staan.

Het is weekend.

Ik kan een aantal manieren bedenken waarop ik het leuk vind om gewekt te worden ’s ochtends.
Eén daarvan is door het geluid van de vogels.
Al moet ik wel zeggen dat onze parkieten buiten wel erg hun best deden voor een luie zaterdag.

Een blik op de klok liet zien dat die zaterdag overigens niet zo erg lui begonnen was, want er stond een zeven met twee nullen.
Weet iemand trouwens waarom je doordeweeks altijd het gevoel hebt dat je best nog even zou kunnen doorslapen, maar dat datzelfde gevoel in het weekend nergens te bekennen is ?

Klaarwakker waren we.
Dus bedacht Vriendje een goed plan : we gaan hardlopen.

Het beloofde een warme dag te worden, dus is de ochtend dan het aangewezen moment voor enige actieve inspanning.

We lopen niet samen hard, want hij bijna twee meter met erg lange benen : gaat veel te hard.
Ik neem meestal de honden mee, want twee teckels met korte pootjes : lijkt alsof ik best hard ga.

Het was niet zo dat ik mijn hardloopschoenen hoefde af te stoffen, maar toch.
Stiekem hoopte ik een beetje op die runners flow.

De dijk langs de Maas was mooi en de honden hadden er zin in.
Vijf minuten later was ik op dat onmenselijk vroege uur al twee hardlopers tegengekomen, die alletwee harder gingen dan ik. Tss.

Nog eens tien minuten later vroeg ik me af hoe het in hemelsnaam kon dat die twee keer vier korte pootjes die naast me mee draafden nergens last van hadden.
Sterker nog, de honden zagen eruit alsof ze zonder moeite konden doorrennen om te kijken waar de Maas haar water uitstort.

Ikzelf voelde al pijntjes in minimaal rug en benen.
Maar ik liep door. Puur op karakter zullen we maar zeggen.
Wachtende op die runners flow, die – wéér – niet kwam.

Weer thuis voelde het voldaan.
Na een tijdje bijkomen. Dat wel.
Maar toch.

Ons achterbuurjongetje had al dagenlang uitgekeken naar de wedstrijd
Nederland - Japan.

Onzeker over zijn outfit voor de wedstrijd had ik hem donderdag al aan zijn vader horen vragen of hij niet toch beter zaterdag óók zijn oranje pet op kon zetten.
Alleen zijn WK shirt was 't blijkbaar toch niet helemaal.
Dat mocht.

Zaterdagmiddag stond hij in vol ornaat te wachten bij de auto.
Met de Nederlandse vlag op zijn wangen geschilderd.
Klaar voor de wedstrijd.

Die wedstrijd hebben we natuurlijk gewonnen.
Ik heb ze niet meer gehoord, maar ik denk dat zijn ouders nog even hebben doorgefeest gisteravond.
Zijn vader althans.

Vanmorgenvroeg zat ik namelijk met een kop thee bij de openslaande tuindeuren.
Te koud nog om me al verder in de tuin te wagen.

Ons achterbuurjongetje - waarschijnlijk nog 'n beetje hyper na de spanning van de wedstrijd - besloot op dat moment dat hij best even kon proberen of die vuvuzela nog net zo goed klonk als gistermiddag.

Zijn vader had denk ik 't plan gehad om uit te slapen.
En kwam de tuin in om dat op niet mis te vertane wijze aan zijn zoon duidelijk te maken.

Ik kan me vergissen, maar ik denk dat 'ie de rest van zijn leven geen vuvuzela meer aanraakt.

We mochten weer een hoop inspiratie opdoen vandaag.

Een flink aantal eigenaren van stadstuinen in de oude binnenstad van
's-Hertogenbosch hadden hun tuinen opengesteld voor het publiek.
(klik op de foto's voor een vergroting en meer foto's op flickr)

Soms mocht moest je zelfs even een stukje huis door om in één van de tuinen te geraken.
Eén huis zorgde voor 'n heerlijk ogen-te-kort-moment, want was volledig
Pip-studio style ingericht.

Het was genieten geblazen.

Prachtige verweerde, begroeide stadsmuren.
Overal interessante doorkijkjes naar geheime hoekjes.

Nisjes met brocante spulletjes alsof iemand ze zojuist van een Franse markt had weggeplukt.
Luie, lommerrijke zitplekken en doodstille kloostertuinen.

Dit alles met gezellige koffiemomenten tussendoor en erg aangenaam reisgezelschap.

Wat is het toch heerlijk wonen in deze stad.

Stel : je hebt de hele week hard gewerkt.
Althans, je bent zelf in ieder geval van mening van wel.

Het is al weken náár druk op kantoor.
Drukkend warm bovendien ook nog eens 'n keer.

En ervaring heeft geleerd dat doordeweekse dagen nogal eens de neiging hebben om de mooiste zonnige dagen te zijn.
Waardoor dat 'Pluk de dag' - gevoel de kop weer op steekt.

En nu is 't dan weekend.
Met een gezonde portie welverdiende rust voor de boeg. 
En ook nog eens een stralende zon aan de hemel.

Dus denk je dan : "Zal ik mezelf trakteren ?"
Vooruit dan maar.

Het leven is mooi.

 's-Hertogenbosch, 10 juni 2010.

Geachte heer van Marwijk,

U heeft inmiddels al enige tijd kunnen wennen aan de hoogte en het klimaat in Zuid - Afrika.
De oefenwedstrijden zijn we tamelijk ongeschonden doorgekomen.

Ik ga ervan uit dat u de uitsoekgroep (selectie) grondig hebt voorbereid op de komende weken, dus is uw elftal ongetwijfeld ingeënt tegen malaria en gele koorts en heeft u zich gewapend tegen de tsee-tsee vlieg.

Toch bereiken mij via de media wat verontrustende berichten.
Het schijnt dat u nu al een grondige hekel heeft ontwikkeld tegen de vele vuvuzela's (toeters).
Ik leef met u mee. Heus.

Omdat ik natuurlijk graag wil dat we wereldkampioen worden op 11 juli, wil ik u graag een cadeau geven.
En wel in de vorm van dit handige boekje.
Als u zich nu door de herrie niet meer verstaanbaar kunt maken, dan kunt u met dit boekje in uw hand naar de Zuid-Afrikaanse skeitsregter (scheidsrechter) stappen.

Daar aangekomen roept u in zijn oor hetgeen u op dat moment van het hart moet.
Zoals bijvoorbeeld : "Die doelskopper is onkant !" (Die spits staat buitenspel !)
In dit boekje staat namelijk het hoe en wat in het Zuid-Afrikaans en het Zulu.
Reuze handig.
Hiermee kunt u voorkomen dat het op het veld een deurmekaarspul (chaos) wordt.

Ik hoop dat u zich mijn tip ter harte neemt, zodat uw ergernis niet nog groter wordt en dat u - als we eenmaal echt wereldkampioen zijn - kunt zeggen :
"Die ondersteuners het wel mooi gesing" (Toch zongen de supporters mooi).
En u voorkomt hiermee naderhand een hoop gesteggel met de sokkerontleders (voetbalanalisten).

Rest mij nog u ontzettend veel succes te wensen voor de komende weken.

Hoogachtend,

'n trouwe supporter en Oranje - fan

Zo rondom de verkiezingen kom je weer een hoop leuke taalmomenten tegen.

En dan heb ik het nog niet eens over de heren en dames politici, die zo'n beetje over elkaar heen buitelen in hun pogingen om de beste quote te lanceren.

Die zijn namelijk vaak zo ridicuul, dat je ze via Uitzending Gemist terug moet kijken om er überhaupt een touw aan vast te kunnen knopen.

Leuker zijn dan eigenlijk de kleine subtiele missers op taalgebied.
Het platform Signalering Onjuist Taalgebruik (SOS) heeft er weer een verse bij.

Ik zie al helemaal voor me hoe zoiets gaat.

Je loopt richting stemlokaal met je stempas in je hand. Je andere hand zoekt graaiend in je tas zijn weg naar je identiteitsbewijs.

Niet helemaal met je aandacht erbij loop je dan langs dat bordje om vervolgens totaal in de war op je schreden terug te keren.

"Hè ? Hoezo lokaal stemmen ?
Het zijn vandaag toch wel de Tweede Kamer Verkiezingen ?"