Vandaag is 't Koninginnedag.
Misschien wel voor 't laatst las ik ergens.

Ik las ook dat volgens de Grondwet Beatrix officieel "koning" van ons kikkerlandje is. Daarom kon prins Claus ook nooit koning genoemd worden, want twee koningen werd juridisch gezien wat lastig.

Net Het Diner van Herman Koch uitgelezen.

Ben er nog niet helemaal uit wat ik ervan vind.
Spanning wordt mooi opgebouwd, doordat je pas halverwege ontdekt wat die jongens nu precies uitgehaald hebben (niet mis overigens).

Maar sympathie kreeg ik nauwelijks voor de hoofdpersoon, mede door zijn - naar mijn subjectieve mening ! - ietwat overdreven agressie.
Andere (alledaagse) problemen waar hij mee worstelt, waren dan weer wel pakkend geschreven.

Mijn probleem is alleen vaak dat ik óf direct gegrepen wordt door een verhaal óf dat ik al gauw voel dat het 'm niet gaat worden.

Andermans mening kan verschillen natuurlijk, dus die hoor ik graag.

Hij schuift de lege pizzadoos aan de kant en staart weer naar het scherm van de computer. De knop “verzenden” onderaan het formulier knippert hem uitnodigend tegemoet.

Dit is al de derde avond dat hij ditzelfde ritueel volgt : urenlang de vele foto’s bekijken, besluiten dat hij zich nu echt gaat inschrijven, het formulier invullen en dan uiteindelijk toch een held op sokken blijken te zijn omdat hij niet op verzenden durft te klikken.

De lente lonkt.
Roept zelfs, lijkt 't wel af en toe.

De paden op en de lanen in.
Honden en camera mee.

En hup, zomaar drie plaatjes van eigen makelij.

 Kattekwaad is leuk. Helemaal als je jong bent.

De jeugd vermaakt zich prima tijdens deze lentedagen.
Een avondwandeling met de honden leverde dit resultaat op.

Leuk, die verwondering. En dan grinnikend doorlopen.
Humor, die jeugd van tegenwoordig.

Eigenlijjk ben ik helemaal niet zo dol op jam.
Op de Franse taal daarentegen weer wel.

En als het zo klinkt, ga je bijna vanzelf jam eten :

"La vie est dure sans confiture."
         Het leven is zwaar zonder jam........

Stel je toch voor dat dat je grootste kopzorg is : geen jam in huis....

Ze rennen akelig hard.

Zitten het liefst op een muur waar een lamp op gericht staat.
Waardoor hun schaduw nóg groter wordt dan ze zelf al zijn.

Ze duiken altijd op op het moment dat er niemand anders in huis is om ze te vangen.

"Nuttige dieren", heeft mijn moeder mij altijd op mijn dierenhart gedrukt.
Sterker nog, iedere huisspin kreeg zelfs een naam : Sebastiaan.
Lieflijke gedachten krijg je bij zo'n naam.

Maar zeg nou zelf : Sebastiaan is toch geen naam voor een exemplaar als dit ?

* Note van de schrijfster : de foto is een verkleining.
De dapperen onder ons zijn vrij om op de foto te klikken. De vergroting is een natuurgetrouwe weergave van de engerd in levende lijve.

Rare gewaarwording is dat.

Dat je je tanden staat te poetsen en ondertussen leest wat er op je nieuw aangeschafte tube tandpasta staat.

En dat je dan denkt : "Huh ?"

Of zou ik deze enige zijn die hier e-mail leest in plaats van het Franse woord voor tandglazuur ?

(klik op de foto voor een vergroting)

Ze kwamen wat laat op gang dit jaar, de dames.

Het échte lentegevoel liet daardoor ook even op zich wachten.

Ze hebben de spanning er dus nog even in gehouden, maar van de week was het moment er dan eindelijk toch : het eerste ei van dit jaar.

Hè ja, het is lente !