Witte wereld
Zojuist wist meneer Krol me te vertellen dat de winter meteorologisch gezien nog lang niet is afgelopen.
Alsof ik niet allang wist dat lente pas op 21 maart begint. Alsof ik zelf nog niet had bedacht dat het nog bijna drie maanden lang winter zal zijn.
En dus ook nog drie maanden lang kans op dat ijskoude witte spul daarbuiten.
Terwijl ik toch ook de schoonheid van sneeuw kan zien, heus.
Op de momenten dan dat ik niet voor de zoveelste keer mijn autoruiten sta te krabben, mijn losgelaten tenen weer bij elkaar zoek in mijn laarzen of een teckel sta uit te graven.
Want dat vind ik namelijk het nadeel aan sneeuw.
Je kunt niet zomaar op pad. Sneeuw vergt nogal wat precisie in je planning. En laat dat nou niet altijd mijn sterkste kant zijn.
Sta je buiten met twee aangelijnde honden die hoognodig moeten en op het moment dat je de eerste stap in de sneeuw zet, weet je : “Shit…verkeerde schoenen.” Vervolgens loop je de rest van de wandeling een beetje genant te schuifelen en al foeterend twee enthousiaste honden te temperen in de hoop dat je geen schuiver maakt.
De mooiste sneeuwmomenten zijn eigenlijk als je niet hoeft te werken. Want dan hoef je namelijk niet ineens een hele planning te maken. Dan hoef je bijvoorbeeld niet ’s ochtends vroeg in alle duisternis bewegende bergen sneeuw te onderzoeken op vermiste, dan wel gestrande teckels. Of eerder op te staan omdat het zo’n eeuwigheid duurt voordat je al die klonten sneeuw van die korte pootjes geplukt hebt.
Sneeuw is mooi hoor, maar nog drie maanden ?!
Meneer Krol, mag alstublieft de zon weer aan ?
Eén reactie
Inderdaad, héél mooi om naar te kijken en ervan te genieten als je er niet uit móet.
Nog even volhouden, Tess…