Eigenlijk moet ik hoognodig naar de kapper.
De bad hair days stapelen zich op en de vrieskou maakt er ook al niet beter op.

Feitelijk kan ik zeggen dat ik gewoon mijn krullen terug wil en dus moet de schaar erin. Fris, vrolijk en springerig moet het weer worden.

Ik ben er echter een ster in om smoezen te bedenken om zo’n bezoekje aan de kapper uit te stellen.

Ten eerste : te druk.
Ik vind dat zelf altijd best een gangbaar argument. Zeggen dat je het te druk hebt, is namelijk altijd erg makkelijk. Behoeft weinig uitleg aan anderen ook, want het is herkenbaar.
Maar eigenlijk is het natuurlijk gewoon uitstelgedrag.

Dat komt namelijk : ik ga altijd met een tweeslachtig gevoel op pad richting de kapper. Er is bijvoorbeeld die eeuwige angst dat ze het te kort knippen.

Ik heb weleens geprobeerd op dringende toon te zeggen :
“Niet te kort hè?!”
“Nee hoor, alleen de puntjes”, is dan meestal het standaard antwoord.

En tóch gebeurt het dan dat je daarna vertwijfeld tussen rondvliegende plukken haar zit, die het formaat puntje zelfs niet benaderen.

Verder lukt het me ook zelden om helemaal genieten van de ontspannende wasbeurt inclusief hoofdhuidmassage. Je ligt met je nek geknakt over die harde koude rand van de wasbak en juist als je loom begint te worden van de warme waterstralen, zwaait het kappersmeisje de fles shampoo hinderlijk voor je neus heen en weer om je deelgenoot te maken van het spul dat ze zojuist in je haar gesmeerd heeft.

Meestal duurt het ook een paar dagen voordat je haar weer zit zoals je het graag wilt hebben. Nee, een onverdeeld genoegen vind ik het dus niet, zo’n kappersbezoekje.

Pluspunt is dan weer wel dat je na een bezoekje aan de kapper weer helemaal op de hoogte bent van het wel en wee in het leven van het kappersmeisje. Dat dan weer wel.

Geen reacties