Met mijn hoofd in de wolken
Het was ’t begin van mijn vrije dag.
In een heerlijk warm bed.
Op dat moment borrelde het voornemen in mij op om die dag eens nuttig te beginnen.
Ik had inderdaad ook liever een gedachte over uitslapen gehad, maar goed. Niets aan te doen. Zo is ’t leven. Nooit klopt zoiets een keer.
In de meeste gevallen glijdt zo’n gedachte gelukkig gauw genoeg weer voorbij.
In het andere geval helpt ’t vaak om het maar gewoon te laten borrelen tot de gedachte droog kookt.
Tegen die tijd is het meestal al niet meer de moeite om iets nuttigs te ondernemen.
Maar dit keer bleek de gedachte hardnekkig.
Ging zelfs richting zoiets sportiefs als hardlopen.
Dat was helemaal schrikken.
Ik gluurde door een kier in de gordijnen naar buiten.
Há ! Hartstikke mistig ! Helemaal geen weer om te gaan hardlopen dus.
“Maar wacht even”, dacht mijn uitgekookte hersenpan toen.
“Die mist kan ook wel eens van pas komen.. ”
Geweldig. Heb ik weer : zo’n brein dat eerder wakker is dan ikzelf.
“Geen hond die ziet dat je aan het hardlopen bent!”
Meer aansporing had ik niet nodig.
Mijn schoenen pasten nog.
De natuur bleek buitengewoon behulpzaam.
Af en toe spuugde de nevel een collega hardloper uit, die imposant uit de oplossende nevel te voorschijn kwam.
We liepen op veren, de honden en ik : rug recht (lijkt me nog knap lastig als je teckel bent trouwens) en borst vooruit (jaja, iets met een open doel en zo. Nee hoor, teckels hebben gewoon een edele inborst).
Enfin, het was buitengewoon aangenaam.
En nu maar hopen dat die sportieve gedachte niet te pas en te onpas de kop op steekt.
Stel je voor dat ‘ie door krijgt dat ik iedere woensdag vrij ben.
Eén reactie
Nou, ik was blijven liggen hoor ! Dan maar niet sportief of nuttig !