Gisteravond werden we getrakteerd op een knetterend onweer.
Altijd mooi en omdat een held op sokken ook zijn grenzen wel eens wil testen, dacht ik : “Kom.”

Daarbij komt : de honden hadden hun avondwandeling nog niet gehad.
Teckel Julius stond direct in de startblokken, maar zijn verkleinde evenbeeld H.B. keek me aan alsof ik volslagen krankzinnig was geworden.

H.B. is als hond van stand (die afkorting wordt wel een makkie zo hè?) sowieso al niet zo gecharmeerd van lawaai.
Laat staan dat je dat voor je lol gaat opzoeken.

Maar ik was onvermurwbaar.
Ik sprak hem streng toe. Hij koos eieren voor zijn geld.
Weet hij veel dat ‘ie met het fortuin van een hond van stand veel meer kan kopen.

Enfin, buiten vatte hij post naast mijn voet in de hoop dat ik daarboven wel een paraplu zou uitvouwen.
Maar ’t was zo’n ouderwetse plu, dus metalen puntje bovenop en dat leek me in dit geval niet bijzonder handig.

Het knalde om ons heen dat het een lieve lust was.
De combinatie van natuurlijk vuurwerk met het gedruis van regen beviel H.B. allerminst.

Daarbij associeert hij onweer al gauw met harde wind en daar heeft hij helemaal een broertje dood aan.

Waarschijnlijk wordt hij op zo’n moment geconfronteerd met een beeld van zichzelf waarbij hij als een stukje bordkarton door de wind wordt opgetild.
Niet helemaal onwaarschijnlijk overigens gezien z’n postuur.

H.B. nam daarop zijn toevlucht tot een andere strategie.
Die van het zo snel mogelijk doen van de dingen die een hond nu eenmaal buiten moet doet en daarna snel weer naar binnen.

Hij probeerde zelfs hooghartig rechtsomkeert te maken, maar voor een hond van zo’n miniatuur formaat maakt dat aan de riem niet al te veel indruk.

Dus we liepen voort.
Maar oh, wat is dat noodweer verraderlijk.

Het aanvankelijk plezierige gevoel van 'há leuk storm' dreigde enigszins te gaan verzuipen.
De stiltes tussen lichtflits en knal werden allengs korter.

En ik wist nog van school : aantal seconden : 3 = aantal km afstand van het onweer.
En dat wordt zelfs een natuurmens soms te gortig.

Dus keerden Julius en ik zo nonchalant mogelijk huiswaarts om H.B. niet de indruk te geven dat hij in dit geval wel eens recht van spreken kon hebben.

Stel je voor zeg, daar wordt zo’n klein heerschapje alleen maar hautain van!

Foto met dank aan Flickr 'collega' terr-bo.

Geen reacties