Natuurlijk had ik allang gemerkt dat er een ander seizoen in aantocht is.
De zomer was heerlijk, maar het heeft geen zin om nog langer je kop in 
de humus het zand te steken.

De natuur volgt haar weg zal ik maar zeggen.
En bovendien ben ik wel te porren voor een beetje herfst.

Ik houd van bomen vol kleurig gebladerte.
Van mijn neus vol zuigen met aardse geuren.

Niets leuker dan door manshoge bergen gebladerte heen schoppen.
Eerst even kijken of zich daar niet toevalligerwijs ook een teckel bevindt, voorkomt trouwens een hoop narigheid. Maar dat terzijde.

De discussie op kantoor ging over wanneer het nu eigenlijk formeel herfst is.
Is dat als de bladeren gaan vallen of als het 21 september geweest is?

Terwijl iedere idioot toch zou moeten weten dat het pas officieel herfst is als je er één gezien hebt in het bos.
Niet de herfst gezien hebben bedoel ik dan, maar zo’n puntmuts.

Ja duhuh, ik weet ook wel dat ’t niet mee valt om er één te spotten!
Je moet er natuurlijk wél even je best voor doen.

Dus nadat ik teckel Julius op ´t hart gedrukt had dat 'ie niet moest gaan zitten piepen en vooral dat die puntmutsen niet eetbaar zijn, zetten we koers naar het bos.

En wat denk je : niets te zien!
Bijna wilde ik al triomfantelijk huiswaarts keren.
Zo van : “Zie je wel, nog te vroeg. Het is nog steeds zomer !”

Maar toen zag ik die beweging vanuit mijn ooghoek.
Op de rand van een paddenstoel.

Meteen had ik mijn camera in de aanslag, maar die gladjakkers zijn meestal sneller dan de sluitertijd.

"Hahá!", dacht ik even later.
En hij maar denken dat ie zich goed verstopt had. IQ-gewijs was ‘t niet echt een uitblinker zo te zien.

Maar goed, het bewijs is geleverd.
Zelfs ik weet wanneer het tijd is om kleur te bekennen.

Het is zover.
Het is Herfst.

Geen reacties