Vandaag is mijn vrije dag.

Dit fenomeen stemt de honden altijd tot grote vreugde, want niets groter dan hun behoefte aan menselijk gezelschap.

De hele dag iemand aanwezig, die de tijd heeft om alle aanwezige liefde over ze heen te storten.

Probleem is alleen een beetje hun geheugen.
Het is wetenschappelijk bewezen dat honden bij hun schepping slechts bedeeld zijn met een korte termijn geheugen.

Probeer ik me op kantoor ook wel eens op te beroepen, maar daar loopt altijd wel iemand rond die wél gezegend is met een fenomenaal werkende hersenpan, dus doorgaans trappen ze daar niet in.

In ieder geval, teckel Julius heeft een korte termijn geheugen van likmevestje.
Of hij is gewoon uitermate verwend, dat kan natuurlijk ook.

Op zo’n vrije dag gaat hij meestal te pas en te onpas voor je neus zitten.
Laat al zijn hypnotiserende kunsten op je los vanuit twee hazelnootbruine ogen.

Smekend wordt ‘ie dan : “Houdt er dan niemand van mij? Wanneer word ik weer geaaid ? Waarom mag ik niet in de modder spelen ? Alsjeblieft éééééven kriebelen ?”

Heeft dat alles te weinig effect naar zijn zin, dan gooit hij zonder scrupules zijn laatste redmiddel in de strijd : hij werpt zich demonstratief voor je voeten.
Op zijn rug nog wel.
Liefst nog als je er flink de pas in hebt gezet op weg naar een of ander klusje.

Aan gruzelementen is mijn moederhart op zo'n moment. 
Dat wil zeggen : als ik dat ik net niet over hem heen duikel dan.
Dus dan zijg ik maar weer ineen, want : formaat teckel, dus dan móet je wel door je knieën.

Wetende dat hij die liefdesbetuigingen morgen allang weer is vergeten.
Dus morgen begint het hele circus gewoon weer opnieuw.

Gelukkig heeft dan het Vriendje een vrije dag.

Geen reacties