Bepakt en bezakt met genoeg droge kleren voor een hele week (want je weet tenslotte nooit of je overboord kiept) en een tas met dekbedden
(want kampeerstadium al lang voorbij) togen we richting Monnickendam.

Het ging ons voor de wind onderweg.
De "Averechts" bleek een indrukwekkend grote klipper met genoeg ruimte voor onze groep, bijna 30 man sterk.

Met gestreken zeilen leek het krioelend aantal touwen rondom de mast een ingenieus geweven web waar de gemiddelde spin buitengewoon jaloers op zou worden.

De zeilen werden gehesen.
We werden aan het werk gezet en schipper Tom hield een oogje in het zeil.
(Sorry hoor, maar die zeilwereld zit vól met dit soort woordspelingen.)

Van nature wil ik nogal eens open staan voor alle worst case scenario's die er maar te bedenken zijn, want de ervaring leert meestal dat je er daarvan geheid één gaat meemaken.

Maar niets van dat alles.

Het werd zelfs prachtig zeilweer.
Dus besloten we samen om alle zeilen bij te zetten.

We haalden zelfs een snelheid van acht knopen.
Ik kreeg zeebenen.
Ik kon prachtige foto's maken aan dek.

We hebben lol gehad in Amsterdam.
We voeren met muziek aan dek de haven van Volendam binnen, waar een kadeplekje voor ons gereserveerd was.

Kortom, ik moest zo'n beetje bakzeil halen.
Zeilen op deze manier is inderdaad leuk.

Moe en voldaan gingen we 's avonds onder zeil.
Waarmee ik maar wil zeggen : zelfs een doorgewinterde landrot moet op z'n tijd ook eens overstag.

Geen reacties