Er staat een uitje op stapel.
Eentje waarvan het grootste gedeelte nog angstvallig geheim wordt gehouden door het feestcomité.

Daar word ik altijd een beetje onrustig van.
Want je loopt dan altijd het risico dat ‘ie onaangenaam is. Die verrassing.

Pluspunt is dat het reisgezelschap erg gezellig is, want muziekclub die altijd wel voor een feestje te porren is.
Transportmiddel, eetgelegenheid en slaapplekje zijn allemaal eender want dat is deze jongen :

En daar zit ‘m meteen de crux.
Ik heb het namelijk niet zo op boten.
Een overtocht naar Engeland op een vervaarlijk schommelende ferry is nog altijd niet van mijn netvlies verdrongen.

De weersvoorspellingen houd ik dus angstvallig in de gaten en de schaal van Beaufort ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Alhoewel het wel een tijdje geleden is dat ik voor het laatst overhoord ben.

Volgens het wijde web wordt het windkracht 4 en dat betekent “brekende toppen en witte schuimkopjes”. Ik houd me maar vast aan dat verkleinwoord.

Het schijnt dat je windsnelheden met de kracht van een orkaan als minder heftig ervaart als je in het gezelschap bent van goede vrienden.
Ik belde even met 'n vriendin die bij hetzelfde clubje zit en niet mee gaat.
Want stel dat ze een voorzienende blik heeft. Altijd beter om even te checken zoiets. Maar nee, dat was gelukkig niet de reden. Ze wenste ons veel plezier en beloofde bij voorbaat om mee te leven in het geval van zwaar weer.
Zo is ze dan ook wel weer.

Het beste is dus maar om het allemaal over me heen te laten komen.
De gebeurtenissen dan en niet eventuele hoge golven alsjeblieft.

Wordt vervolgd.

Geen reacties