Meestal is het ritje van kantoor naar huis een behoorlijk relaxte bedoening.
Want werkdag ten einde.
Niet dat ik vervelend werk heb overigens. Integendeel zelfs.

 Maar toch. Een avond, vriendje en andere leuke bezigheden lonken dan en daar moet over nagedacht worden.

Nogal een afleiding dus en dat voor iemand die gewoonlijk toch al meer dingen lángs de weg ziet gebeuren dan op die betreffende weg zelf.

Vandaag werd het me extra lastig gemaakt.
Een piepklein spinnetje haalde halsbrekende toeren uit om van portier naar spiegel te geraken.
Aan de buitenkant nog wel. Op de snelweg of all places.

Zijn manhaftige pogingen op het in de wind zwaaiende trapezekoord leken bedenkelijk veel op Bassie met een slok op, dus mijn medeleven was gewekt.

Echt veel heb ik niet met spinnen, bleek al eerder.
Maar deze had een handzaam formaat en - ook niet onbelangrijk -  zat niet ín mijn auto.

Het spinnetje was inmiddels halverwege en begon steeds meer te slingeren.
Ik onderdrukte de neiging om mijn rem in te trappen.

Er doemde een vervolgscenario voor mijn geestesoog op van acht vermoeide pootjes die hun grip op het koord verloren en die met de rest van het kleine lijfje crashten onder de wielen van de grote Jeep achter ons.

Net op het moment dat mijn geweten ging roepen dat ik het raampje open moest draaien om hem naar binnen te laten, reed ik de file in.

Het spinnetje liet zich bibberig naar de rand van de spiegel glijden.

Pfft. Gelukkig.

Geen reacties