Vroeger als kind was ik al dol op verhalen.

Liever zelf gelezen dan voorgelezen overigens, want een verkeerde intonatie bij een cruciale scene kon killing zijn en de hele clou van een verhaal de vernieling in helpen.

Sprookjes vond ik heerlijk.
Want gezegend met een toch al rijke verbeelding kon ik 't verhaal daarna in gedachten gemakkelijk nog mooier maken.

Het kon ook wel eens iets té spannend worden.

Nachtenlang heb ik met een kloppend hart wakker gelegen toen ik Peter en de Wolf op LP (ja inderdaad, zo lang geleden al) had beluisterd.
Cello's klinken griezelig echt als dreigend naderbij sluipende wolven.

Het verhaal van Pinokkio heeft me echter nooit echt kunnen bekoren.
Maar dit maakt 't dan toch weer leuk om er even over na te denken.

Geen reacties