Het is weekend.

Ik kan een aantal manieren bedenken waarop ik het leuk vind om gewekt te worden ’s ochtends.
Eén daarvan is door het geluid van de vogels.
Al moet ik wel zeggen dat onze parkieten buiten wel erg hun best deden voor een luie zaterdag.

Een blik op de klok liet zien dat die zaterdag overigens niet zo erg lui begonnen was, want er stond een zeven met twee nullen.
Weet iemand trouwens waarom je doordeweeks altijd het gevoel hebt dat je best nog even zou kunnen doorslapen, maar dat datzelfde gevoel in het weekend nergens te bekennen is ?

Klaarwakker waren we.
Dus bedacht Vriendje een goed plan : we gaan hardlopen.

Het beloofde een warme dag te worden, dus is de ochtend dan het aangewezen moment voor enige actieve inspanning.

We lopen niet samen hard, want hij bijna twee meter met erg lange benen : gaat veel te hard.
Ik neem meestal de honden mee, want twee teckels met korte pootjes : lijkt alsof ik best hard ga.

Het was niet zo dat ik mijn hardloopschoenen hoefde af te stoffen, maar toch.
Stiekem hoopte ik een beetje op die runners flow.

De dijk langs de Maas was mooi en de honden hadden er zin in.
Vijf minuten later was ik op dat onmenselijk vroege uur al twee hardlopers tegengekomen, die alletwee harder gingen dan ik. Tss.

Nog eens tien minuten later vroeg ik me af hoe het in hemelsnaam kon dat die twee keer vier korte pootjes die naast me mee draafden nergens last van hadden.
Sterker nog, de honden zagen eruit alsof ze zonder moeite konden doorrennen om te kijken waar de Maas haar water uitstort.

Ikzelf voelde al pijntjes in minimaal rug en benen.
Maar ik liep door. Puur op karakter zullen we maar zeggen.
Wachtende op die runners flow, die – wéér – niet kwam.

Weer thuis voelde het voldaan.
Na een tijdje bijkomen. Dat wel.
Maar toch.

Geen reacties