Ons achterbuurjongetje had al dagenlang uitgekeken naar de wedstrijd
Nederland - Japan.

Onzeker over zijn outfit voor de wedstrijd had ik hem donderdag al aan zijn vader horen vragen of hij niet toch beter zaterdag óók zijn oranje pet op kon zetten.
Alleen zijn WK shirt was 't blijkbaar toch niet helemaal.
Dat mocht.

Zaterdagmiddag stond hij in vol ornaat te wachten bij de auto.
Met de Nederlandse vlag op zijn wangen geschilderd.
Klaar voor de wedstrijd.

Die wedstrijd hebben we natuurlijk gewonnen.
Ik heb ze niet meer gehoord, maar ik denk dat zijn ouders nog even hebben doorgefeest gisteravond.
Zijn vader althans.

Vanmorgenvroeg zat ik namelijk met een kop thee bij de openslaande tuindeuren.
Te koud nog om me al verder in de tuin te wagen.

Ons achterbuurjongetje - waarschijnlijk nog 'n beetje hyper na de spanning van de wedstrijd - besloot op dat moment dat hij best even kon proberen of die vuvuzela nog net zo goed klonk als gistermiddag.

Zijn vader had denk ik 't plan gehad om uit te slapen.
En kwam de tuin in om dat op niet mis te vertane wijze aan zijn zoon duidelijk te maken.

Ik kan me vergissen, maar ik denk dat 'ie de rest van zijn leven geen vuvuzela meer aanraakt.

Geen reacties