Dierenliefde
Vroeger, toen ik heel klein was, zag ik een keer langs de kant van de weg een dode, knalgele kanarie liggen.
Mijn kleine kinderhart, altijd groot genoeg voor een flinke portie dierenliefde, dacht meteen aan de trieste eigenaar die het diertje ongetwijfeld al node zouden missen.
Beter de harde waarheid te weten dan eeuwig in het ongewisse blijven, moet ik toen gedacht hebben.
Het diertje was geringd, dus vast ergens geregistreerd.
Vol van de in het vooruitzicht gedane goede daad, ging ik thuis een bakje halen en legde het diertje daarin op een kleurig servetje ten ruste.
Daarop toog ik met bakje en al naar het politiebureau, want waar anders werden vermiste en gevonden kanaries gemeld ?!
De agenten achter de balie bleven keurig in hun rol.
Maar zelfs zo jong als ik toen was, hun besmuikt verborgen lachen ging niet helemaal aan me voorbij.
Plechtig en met de hand op hun hart verzekerden ze me dat ze de rechtmatige eigenaar zouden opsporen.
Ze namen de kanarie op het servetje van me over.
Het bakje konden ze niet gebruiken.
Thuis aangekomen wilde ik het plastic bakje voor de zekerheid toch maar even afwassen. 
Pas toen zag ik wat er op de zijkant stond : kip - kerrie salade.
De kleur klopte ook nog.
Eén reactie
De dierenliefde zat er al vroeg in………..